“ที่แท้ที่เธอบอกว่าไม่เคยดื่มโรมานี กงตี หมายถึงไม่เคยดื่มปี 2010 สินะ?” หลินซานฉีเปิดขวดแล้วเทลงในเหยือกพักไวน์
เจียงเสี่ยวซียิ้ม ฤทธิ์เหล้าเริ่มขึ้นแล้ว เธอมึนหัวนิด ๆ เอาแต่ยิ้ม
“ไวน์ดีขนาดนี้ เธอยกมาทีเดียวตั้ง 6 ขวด ใจกว้างจริง ๆ!” หลินซานฉีอดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงเสี่ยวซีแดงระเรื่อ “พี่ฉีก็เลี้ยงเหล้าฉันเหมือนกันนี่นา ฉันก็แค่—ตอบแทนน้ำใจไง!”
หลินซานฉีอดใจไม่ไหว เผลอยื่นมือไปลูบแก้มเธอ ผิวอุ่นนุ่มลื่น “ทำไมน่ารักขนาดนี้เนี่ย!”
เจียงเสี่ยวซียืนนิ่งอยู่กับที่ คืนนี้ดื่มไปเยอะจนปฏิกิริยาช้าลง “อีกอย่าง พวกเขาส่งมาให้ตั้งหลายลัง ฉันดื่มคนเดียวไม่หมดหรอก”
“แค่ก ๆ ๆ!”
ฟู่เจวี๋ยเหลยสำลักจนตัวงอ เขาลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ “อะไรนะ? เธอว่าไงนะ? ตั้งหลายลัง?”
“เป็นโรมานี กงตีกับมูซินญีทั้งหมดเลยเหรอ?”
“น่าจะมีอย่างอื่นด้วย พ่อบ้านเป็นคนรับไว้”
ก่อนหน้านี้เจียงเสี่ยวซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เพราะได้รับข้อความแจ้งของขวัญเทศกาลจากเจ้านายมหาเศรษฐี จึงติดต่อพ่อบ้านให้รับของ ส่วนไวน์แดงมีอะไรบ้าง เธอเองก็จำไม่ได้แล้ว
ฉวี่หว่านยิ้มตอบ “ยังมีไวน์จากไร่อื่นอีกค่ะ ทั้งปาตุส ลาฟิต และลาตูร์ ไร่องุ่นชั้นนำจากแคว้นบอร์โด เหล่านี้เป็นไวน์แดงระดับท็อปของโลกทั้งนั้น”
“ประเมินคร่าว ๆ ไวน์แดงล็อตนี้มีมูลค่าไม่ต่ำกว่า 20 ล้าน!”
พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอตกใจแค่ไหนตอนเห็นไวน์ชั้นยอดมากมายขนาดนี้!
แม้แต่โรงแรมเดอะริทซ์-คาร์ลตันของพวกเธอ ก็ยังไม่แน่ว่าจะมีไวน์ล้ำค่าขนาดนี้!