เจียงเสี่ยวซีไม่ใช่ไม่เคยไปบาร์ แต่บรรยากาศคึกคักเร่าร้อนตรงหน้า ดนตรีจังหวะเร้าใจ ร่างกายที่โยกย้ายอยู่บนเวที และผู้คนที่ปลดปล่อยอารมณ์กันอย่างเต็มที่ ต่างจากบาร์ที่เธอเคยไปอย่างสิ้นเชิง
ก่วนเสี่ยวเสี่ยวกับเสิ่นเยว่ดูคุ้นชินกับบรรยากาศตรงหน้ามาก แค่เห็นก็รู้แล้วว่าทั้งคู่สนิทสนมกับที่นี่ไม่น้อย จะเรียกว่าขาประจำบาร์ก็คงไม่ผิด จำนวนครั้งที่มาอย่างน้อยก็ไม่น้อยเลย
ต่างจากเจียงเสี่ยวซีกับเฉินซิงเฉินที่เดินเข้ามาด้วยการคล้องแขนกัน ราวกับต่างฝ่ายต่างเป็นที่พึ่งให้กัน
ทั้งที่เป็นสาวสวยสองคนแท้ ๆ แต่กลับดูเก้ ๆ กัง ๆ อย่างไรชอบกล คล้ายลูกแกะตัวน้อยที่หลงเข้าถ้ำหมาป่า
“Relax! Relax! ดื่มด่ำกับเสียงเพลง แล้วก็ค่ำคืนแสนดีนี้สิ!” เสิ่นเยว่พาดมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ของพวกเธอ คอยปลอบให้ผ่อนคลาย
ดวงตาของก่วนเสี่ยวเสี่ยวกวาดมองฝูงชนอย่างรวดเร็ว จุดประสงค์ก็ไม่มีอะไร แค่อยากดูว่าผู้ชายในบาร์นี้คุณภาพเป็นยังไง เมื่อเทียบกับเมืองโม่ตูแล้วเป็นแบบไหน
เสิ่นเยว่จองที่นั่งไว้เรียบร้อยแล้ว สาว ๆ ทั้งสี่คนได้นั่งโซฟาชุดใหญ่กลางบาร์ที่อึกทึก จึงสะดุดตาเป็นพิเศษ
ผู้จัดการฝ่ายการตลาดเดินเข้ามาต้อนรับด้วยตัวเอง “คุณเสิ่น วันนี้เอายังไงดีครับ?”
“ตามธรรมเนียมเลยค่ะ จะสั่งเหล้าอะไรก็จัดมาเต็มที่ ทำให้บรรยากาศคึกคักหน่อย ขอคนหุ่นดี หน้าตาหล่อ ๆ นะ ฉันจะได้ต้อนรับเพื่อนสนิทไง”
เสิ่นเยว่ช่ำชองมาก