เจียงเสี่ยวซียกมือขึ้น “ฉันเอง”
หลินฟางรีบก้าวออกมาชี้แจง “สตรีมเมอร์คนนี้พยายามจะถ่ายทอดสดขั้นตอนการถ่ายทำของเราหลายครั้ง แม้เราจะห้ามแล้วก็ยังไม่ฟัง พอถูกพวกเราควบคุมตัวไว้ก็ยังยืนกรานว่าจะไลฟ์ต่อค่ะ”
“อีกอย่าง เรายังพบว่ากล้องไลฟ์ของเขาจับภาพกล่องเครื่องประดับของเราอยู่ตลอด จึงสงสัยเจตนาของเขามาก และมีความเป็นไปได้ว่าเขาคิดจะปล้นค่ะ”
ฟักทองเบิกตากว้าง รีบอธิบาย “คุณตำรวจครับ ผมเป็นสตรีมเมอร์ หาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์ แล้วผมจะไปปล้นได้ยังไงครับ?”
“อีกอย่าง ของประดับพวกนี้จะมีราคาเท่าไรกันเชียว? ต่อให้ผมจนจนบ้า ก็ไม่ไปปล้นของไร้ค่าแบบนี้หรอกครับ”
“คุณตำรวจครับ พวกเขาอาศัยว่ามีคนเยอะแล้วใส่ร้ายผม ทำให้ชื่อเสียงผมเสียหาย!”
ฟักทองโอดครวญอย่างน่าสงสาร
เจียงเสี่ยวซีโผล่หน้าออกมา ดวงตากลมโตจ้องมองอย่างจริงจัง “เครื่องประดับพวกนี้เป็นของจริงนะคะ เพิ่งซื้อจากร้านทองที่หางโจวเมื่อวานนี้เอง ฉันมีใบเสร็จค่ะ”
เสิ่นเยว่ยื่นซองเอกสารมาให้ทันที เครื่องประดับแต่ละชิ้นมีราคาและใบเสร็จกำกับทั้งหมด
ตำรวจมองยอดเงินบนใบเสร็จแล้วสูดลมหายใจเฮือก ยังมีคนใส่เครื่องประดับราคาแพงขนาดนี้ออกจากบ้านจริง ๆ เหรอ?
ฟักทองเองก็ตะลึงไปเหมือนกัน ไม่ใช่มั้ง?
นี่มันปกติจริงเหรอ?
ใครจะใส่มงกุฎราคาเจ็ดแปดล้านออกจากบ้านกัน?
เขากวาดตามองกล่อง 10 ใบ โอ้โห! เครื่องประดับพวกนี้คงมีมูลค่ารวมสามสี่สิบล้านเลยหรือเปล่า?
มิน่าถึงต้องมีบอดี้การ์ดเยอะขนาดนี้!
มิน่าล่ะเมื่อกี้เถียนหนิงเหมิงถึงเตือนเขาแบบนั้น!