สำหรับมนุษย์เงินเดือนอย่างเจียงเสี่ยวซี ดอกไม้สดถือเป็นของฟุ่มเฟือย ถึงเธอจะชอบมากแค่ไหน ก็ไม่เคยเดินเข้าไปในร้านดอกไม้
อย่างมากก็แค่หยุดยืนข้างนอก มองผ่านกระจกใสชื่นชมอยู่เงียบ ๆ สักพัก
ครั้งนี้เธอกล้าเดินเข้าไปตรง ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ พอเห็นดอกไม้สวย ๆ นานาชนิด มุมปากของเธอก็ยกจนแทบกดไม่อยู่
พอออกมา เธอก็หอบช่อไลเซนทัสหลากสีติดมือมาด้วย
กลับถึงโรงแรม เธอยังไม่ทันจัดการผลไม้ ก็รีบเริ่มจัดดอกไม้ก่อน
เจ้าของร้านดอกไม้ใจเย็นมาก แถมยังสอนวิธีดูแลดอกไม้เบื้องต้นให้เธอด้วย
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเสี่ยวซีรู้สึกว่า แม้แต่การตัดแต่งกิ่งหรือจัดการใบไม้ก็ทำให้รู้สึกสบายใจได้
ตอนฉวี่หว่านถือสัญญาที่เพิ่งพิมพ์เสร็จมาให้ เจียงเสี่ยวซีก็จัดไลเซนทัสช่อใหญ่ลงแจกันเรียบร้อยพอดี ดอกไม้เรียงสูงต่ำสลับกัน สีชมพูอ่อนกับสีเขียวจาง ๆ แต่งแต้มรับกัน บานสะพรั่งสดใส
“สวยมากเลย!” ฉวี่หว่านชม
“ใช่ไหมล่ะ? ฉันก็ว่าสวยเหมือนกัน”
“รบกวนเธอวิ่งมาให้เลยนะ พอดีที่นี่ไม่มีเครื่องพิมพ์” เจียงเสี่ยวซีรับสัญญามาแล้วเอ่ยขอบคุณ
“เรื่องเล็กน้อย มีอะไรติดต่อฉันได้ตลอดเลยนะ”
ฉวี่หว่านยิ้มพลางตอบ ในบรรดาลูกค้าที่เธอดูแลมา เจียงเสี่ยวซีเป็นคนที่ให้บริการง่ายมากคนหนึ่ง
“อ้อ ฉันรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ในเมืองโม่ตูไว้ให้แล้ว ส่งให้เธอไปแล้วนะ ถ้าสนใจโครงการไหนก็ปรึกษาฉันได้ทุกเมื่อ”
แย่แล้ว เธอดันลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
แต่ไม่เป็นไร ปัญหาเล็กน้อยเอง ไม่มีใครบอกสักหน่อยว่าคนหนึ่งซื้อบ้านได้แค่หลังเดียว เธอนี่ฉลาดจริง ๆ!