“พี่ฉี มองอะไรอยู่เหรอ ตั้งใจเชียว หรือว่ามีหนุ่มหล่อโผล่มาแล้ว? เล็งใครไว้ล่ะ รอบนี้ฉันช่วยดูให้!”
หลินซานฉีถึงได้หันกลับมา ก่อนจะกลอกตาใส่เขา “หนุ่มหล่ออะไรล่ะ ใครเขามาหาหนุ่มหล่อกันที่นี่? ฉันเห็นคนน่าสนใจมากคนหนึ่งต่างหาก”
จางเฮ่อชีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตาเป็นประกาย แล้วมองตามไปด้วย เขาเห็นหญิงสาวริมหน้าต่างกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งที่เป็นแค่แซนด์วิชธรรมดา แต่เธอกลับกินอย่างเอร็ดอร่อยราวกับเป็นอาหารเลิศรส
ก็แค่แซนด์วิชไม่ใช่เหรอ อร่อยขนาดนั้นเลยหรือไง?
จางเฮ่อชีอดสงสัยไม่ได้
หลินซานฉีลุกเดินไปทางหน้าต่างบานใหญ่ เขารีบตามไปทันที
เจียงเสี่ยวซีดื่มน้ำผลไม้ไปได้ครึ่งแก้ว ก็รู้สึกว่าแสงรอบตัวมืดลง เธอหันไปมองพอดีกับสบตาหลินซานฉีที่กำลังยิ้มให้
“จำฉันได้ไหม? เมื่อวานเราเจอกันที่วอง เคลฟ แอนด์ อาร์เปลส์” หลินซานฉีชี้นาฬิกาข้อมือของตัวเองด้วย
ความจำของเจียงเสี่ยวซีใช้ได้ทีเดียว “จำได้ค่ะ หลินซานฉีใช่ไหม?”
หลินซานฉีนั่งลงตรงข้ามเธออย่างสนิทสนม “เธอพักอยู่ที่นี่เหรอ?”
“ใช่ค่ะ” เจียงเสี่ยวซีตอบสั้น ๆ ก่อนมองอีกฝ่ายอย่างระแวง “มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
“เพื่อนฉันก็พักอยู่ที่นี่เหมือนกัน เขาชื่อจางเฮ่อชี เมื่อกี้พวกเรากินข้าวอยู่ตรงโน้น บังเอิญเห็นเธอเลยแวะมาทัก”
หลินซานฉีอธิบายเรื่องราวทั้งหมดด้วยประโยคไม่กี่ประโยค
“เมื่อวานเพิ่งเจอกัน วันนี้ก็มาเจอกันอีกแล้ว นี่มันพรหมลิขิตชัด ๆ”
จางเฮ่อชีถึงได้มีโอกาสแทรกขึ้นมา “ดูท่าคุณกับผมคงไม่ใช่คนท้องถิ่นเหมือนกัน ผมก็พักอยู่ที่นี่ งั้นเพิ่มเพื่อนในวีแชตกันนะ มีอะไรก็เรียกได้”