เรื่องราวเกิดขึ้นเร็วเกินไป ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังโกรธจัดจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขาขว้างขวดน้ำแร่ในมือออกไป ใช้มันเป็นอาวุธ
“อ๊ะ!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที
“ระวัง!”
“หลบเร็ว!”
“พี่อัน ระวัง!”
……
ซ่งอันยืนอยู่ด้านหลังเจียงเสี่ยวซี ขวดน้ำพุ่งตรงมาทางนี้ คนที่อยู่แถบนี้จึงเสี่ยงถูกขว้างใส่ทุกคน
ชั่วพริบตา หลินฟางกระโดดขึ้นจากที่เดิมแล้วเตะขวดน้ำแร่กระเด็นออกไป
เสียงโครมดังขึ้น ขวดน้ำแร่พุ่งชนประตูใหญ่จนตัวขวดร้าวเป็นรอย น้ำข้างในไหลทะลักออกมา
ในโรงถ่ายเงียบกริบ
แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนฝึกวิชามา
บริเวณที่เจียงเสี่ยวซีอยู่กลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาทันที
ซ่งอัน เหอฮ่าว และผู้จัดการของทั้งสองฝ่ายเดินตรงเข้ามาพร้อมกัน
ชายหนุ่มที่ขว้างขวดเห็นอย่างนั้นก็หันหลังเตรียมหนี
ฉีไคที่เข้ามาช่วยพอดีมาถึงหน้าประตู ทั้งคู่จึงชนกันเข้าอย่างจัง
“จับเขาไว้!” เจียงเสี่ยวซีพูดเสียงเย็น
ฉีไคซึ่งเดินเลยชายหนุ่มคนนั้นไปแล้วรีบถอยกลับ คว้าไหล่เขาไว้ กระชากแขนแล้วบิดไพล่หลัง ก่อนจะผลักเขากลับเข้าไปในโรงถ่าย
“เป็นอะไรไหม ตกใจหรือเปล่า?” ซ่งอันกับผู้จัดการอยู่ใกล้กว่า จึงมาถึงเร็วที่สุด
หลินฟางยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ กั้นซ่งอันไว้ห่างจากเจียงเสี่ยวซีหนึ่งเมตร
ท่าทางนี้ชัดเจนมากว่าเป็นการปกป้อง ซ่งอันซึ่งมีบอดี้การ์ดส่วนตัวจึงมองออกอย่างแจ่มชัด เขาขยับไปยืนในระยะปลอดภัยตามนั้น
เจียงเสี่ยวซีตกใจจริง ๆ ไม่คิดเลยว่ามาเยี่ยมกองถ่ายจะยังเจอเหตุไม่คาดฝันแบบนี้ ต้องขอบคุณหัวหน้าจริง ๆ ที่จ้างบอดี้การ์ดไว้ให้ล่วงหน้า