“งั้นเอารุ่นกลุ่มดาวนายพรานเลย สั่งทีเดียวสามใบ หนังด้านนอกเอาสีขาวมิลค์เชกหนึ่งใบ สีชมพูซากุระหนึ่งใบ แล้วก็สีเขียวมิ้นต์หนึ่งใบ”
เจียงเสี่ยวซีตัดสินใจอย่างเด็ดขาด “แต่ข้างในมีรายละเอียดที่ต้องทำตามนะ”
พูดจบ เธอก็หยิบสมุดเล่มเล็กที่พกติดกระเป๋าออกมา พลิกไปหน้าว่างแล้วเริ่มวาดอย่างรวดเร็ว
ปากกาลูกลื่นสีดำขีดเส้นลงบนหน้ากระดาษว่างไม่กี่เส้น ผ่านไป 10 นาที ทั้งสามคนก็ได้เห็นภาพวาดสามแผ่นที่มีแต่เส้นสีดำ
ก่วนเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้ว “ขอถามหน่อย นี่มันอะไรเหรอ?”
เจียงเสี่ยวซีทำหน้างง “ดูไม่ออกเหรอ? นี่แบบตู้เซฟไง!”
เฉินซิงเฉินกระตุกมุมปาก “เสี่ยวซีจ๊ะ เธอกำลังบอกว่าเส้นยึกยือพวกนี้คือแบบเหรอ?”
ความอยากเอาชนะของเจียงเสี่ยวซีพลุ่งขึ้นมา เธอยกสมุดขึ้นยืนยันอีกครั้ง “ชัดเจนขนาดนี้ พวกเธอดูไม่ออกได้ยังไง?”
ทั้งสองสบตากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “เธอแน่ใจนะว่าที่วาดชัดเจนแล้ว?”
เจียงเสี่ยวซีพยักหน้าอย่างมั่นใจ “แน่นอน ถ้าดูไม่ออกก็ต้องเป็นปัญหาของพวกเธอแล้วล่ะ พี่ใหญ่ พี่เป็นมืออาชีพ มาดูสิ”
เสิ่นเยว่จ้องภาพอย่างตั้งใจและวิเคราะห์อยู่นาน ก่อนชี้ไปที่ด้านบนสุด “ตรงนี้เป็นที่วางนาฬิกาข้อมือเหรอ?”
เจียงเสี่ยวซีตื่นเต้นสุด ๆ “ใช่! ใช่เลย! พี่ใหญ่นี่มืออาชีพจริง ๆ” เธอหันไปมองอีกสองคน “เห็นไหม เป็นปัญหาของพวกเธอ ไม่ใช่ปัญหาของฉัน”