“เจ้านายเก่ารังแกเธอเหรอ?” ก่วนเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้วเล็กน้อย
“แซ่เฉิงคนนั้นเหรอ? มือที่สามที่แย่งแฟนคนอื่นน่ะ?” เฉินซิงเฉินประเมินได้ตรงจุด
“เธอข่มขู่เธอหรือเปล่า?” แววตาของเจียงเสี่ยวซีฉายประกายอำมหิต
เสิ่นเยว่รีบวิ่งเข้ามา กอดทั้งสามคนไว้แน่น “ไม่มีอะไร ๆ เธอจะเอาอะไรมาข่มขู่ฉันได้ล่ะ?”
“ฟังจากที่เธอพูดแล้ว จวงเจี๋ยเป็นฝ่ายออกมายอมรับว่าเขานอกใจ ยอมรับว่าคบกับเฉิงเฟยเฟยระหว่างที่คบกับฉัน เธอเลยนั่งไม่ติด ถึงได้ทำท่าพูดข่มขู่ แต่จริง ๆ ก็แค่ร้อนใจ”
เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความร่าเริง “พวกเธอวางใจเถอะ ฉันพูดไม่กี่คำก็ทำเธอโกรธแทบตายแล้ว ฝีมือแค่นั้นจะมารังแกฉันได้ยังไง?”
ทั้งสามคนถึงค่อยวางใจ ดูจากตอนนี้แล้ว การอกหักไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดไปนานนัก
“เดี๋ยวนะ จวงเจี๋ยเป็นคนแบบนั้น จะยอมออกมาชี้แจงความจริงเองได้ยังไง?” ก่วนเสี่ยวเสี่ยวสงสัยมาก
“ตอนกินข้าวด้วยกันเมื่อวันก่อน เขาหยิ่งขนาดนั้น ดูไม่เหมือนคนที่จะยอมทำลายชื่อเสียงตัวเองเพื่อปกป้องพี่ใหญ่เลยสักนิด”
เจียงเสี่ยวซีกับเสิ่นเยว่รู้เรื่องดี ตอนที่ตระกูลจางมาขอโทษถึงบ้านเมื่อวานนี้ พวกเธอสองคนเป็นคนต้อนรับเอง
เสิ่นเยว่คล้องแขนเจียงเสี่ยวซีทันที “ก็เพราะเสี่ยวซีของเราสำแดงฤทธิ์ไงล่ะ”
“ไม่ใช่ฉันนะ ฉันไม่ได้ทำ อย่าพูดมั่ว” เจียงเสี่ยวซีปฏิเสธรวดเดียวสามครั้ง