ฟู่เจวี๋ยเหลยกำลังปวดหัวอยู่ในร้าน เมื่อวานมีรถสปอร์ตที่เขาใฝ่ฝันมานานมาส่งถึงร้าน ไม่ได้พูดเกินจริง เขาอยากได้มานานแล้วจริง ๆ
ถึงเขาจะไม่ได้ขาดเงินใช้ แต่ให้ควักเงิน 40 ล้านมาซื้อรถสปอร์ตคันหนึ่งในคราวเดียว เขาก็ทำไม่ไหวเหมือนกัน
รถคันโปรดจอดอยู่ในโรงรถแท้ ๆ แต่เขากลับติดต่อเจ้าของไม่ได้ ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่เข้าใจว่าเจ้าของรถเป็นพี่น้องคนไหนกัน ถึงได้ไม่ร้อนใจเลยสักนิด
เขาไม่กล้าคิดเลยว่าถ้ารถคันนี้ได้มาโชว์ตัวที่ร้าน จะดึงดูดคนที่ชอบอะไรเหมือนกันมาได้มากแค่ไหน!
ฟู่เจวี๋ยเหลยกำลังถอนหายใจอยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เขาคุ้นกับเบอร์นี้มาก ช่วงหลายวันที่ผ่านมาโทรไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ทุกครั้งก็ไม่คนรับสายก็ถูกตัดสายทิ้ง
เขารีบกดรับสาย “สวัสดีครับ ที่นี่...”
“ฟู่เจวี๋ยเหลยเหรอ?” เจียงเสี่ยวซีไวต่อเสียงเป็นพิเศษ
“เจียงเสี่ยวซีเหรอ?” ฟู่เจวี๋ยเหลยถึงกับอึ้ง รีบตรวจสอบข้อมูลเจ้าของรถอีกครั้งทันที
“พระเจ้า! ก่อนหน้านี้ฉันโทรหาแทบคลั่ง ทำไมไม่รับสายฉันล่ะ?”
เจียงเสี่ยวซีหัวเราะพลางอธิบาย “ปกติฉันไม่รับสายเบอร์แปลก อีกอย่างฉันก็ไม่มีเบอร์นายด้วย”
“ก็ได้ เป็นความผิดฉันเอง นี่เบอร์โทรศัพท์ฉันนะ เดี๋ยวต้องบันทึกไว้ด้วยล่ะ” ฟู่เจวี๋ยเหลยยอมรับผิดตรง ๆ
“ที่ฉันโทรมาเพื่อบอกว่ารถหรูของนายมาถึงแล้ว อพอลโลราคา 40 ล้าน นายตัดสินใจซื้อก็ซื้อเลยจริง ๆ! ฉันอิจฉาจนน้ำลายแทบไหลแล้วเนี่ย!”
ราคานี้ทำเธอตกตะลึง เจ้านายสายเปย์ก็คือเจ้านายสายเปย์ เลือกซื้อแต่ของแพง ๆ รถหรูราคา 40 ล้านเชียวนะ!