เซียวจ่านถึงกับมึนไปชั่วขณะ
ตอนลงจากเขา อาจารย์เคยบอกเขาว่าผู้หญิงในเมืองดุเอาเรื่อง โดยเฉพาะผู้หญิงที่สวย ยิ่งสวยก็ยิ่งดุ
แรก ๆ เขาไม่ค่อยเชื่อคำพูดนี้ แต่ตอนนี้คงไม่เชื่อไม่ได้แล้ว
ซ่งอวี่เจี๋ยคนสวยดุจริง ๆ ไม่ใช่แค่จูบเขาอย่างเร่าร้อน มือไม้ยังอยู่ไม่สุข ลูบไล้ไปทั่ว
เธอจูบเขาอยู่นานกว่าหนึ่งนาทีเต็ม ก่อนจะยอมหยุด
“นายคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่าย เจ้าชู้หลายใจหรือเปล่า?” ซ่งอวี่เจี๋ยหรี่ตาพร่า มองเซียวจ่านไม่วางตา
เซียวจ่านไม่เคยวิจารณ์ใครส่งเดช แต่เขากับซ่งอวี่เจี๋ยไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แทบไม่ได้คุยกันสักกี่คำ จู่ ๆ ก็จูบกันแบบนี้ แบบนี้จะเรียกว่าใจง่ายไปหน่อยไหม?
ซ่งอวี่เจี๋ยเหมือนจะอ่านความคิดของเซียวจ่านออก เธอยิ้มยั่วเย้า “ไอ้หมอนั่นเป็นสามีฉัน ช่วงครึ่งปีมานี้เขาออกไปเจ้าชู้ข้างนอกเป็นประจำ ทำผู้หญิงท้องไปตั้งหลายคน”
“ฉันเกลียดเขา!”
“เพราะงั้นฉันถึงไม่ยอมให้เขาแตะต้อง แถมยังคิดจะเอาคืนด้วย”
“ทำไมเขามีสิทธิ์ไปหาผู้หญิงข้างนอกได้ แต่ฉันจะหาผู้ชายบ้างไม่ได้?”
พอได้ยินแบบนั้น เซียวจ่านก็เข้าใจแรงกระตุ้นของเธอขึ้นมาทันที เดิมทีเธอก็คิดจะแก้แค้นอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่ได้ลงมือสักที จนคืนนี้เขาช่วยเธอไว้ กลายเป็นชนวนจุดไฟให้ผู้หญิงคนนี้...
“นายว่าพี่สาวคนนี้สวยไหม?”
“สวย”
“หุ่นดีไหม?”
“ดี!”
“งั้นยังรออะไรอีก อุ้มพี่ไปที่ห้องสิ!”
ซ่งอวี่เจี๋ยจับมือเซียวจ่านมาวางตรงเอวตัวเอง แล้วยังจงใจใช้ปลายนิ้วขาวเนียนเกาเบา ๆ บนหลังมือเขา
เซียวจ่านเป็นผู้ชายเลือดร้อน จะทนการยั่วยวนแบบนี้ได้ยังไง ไฟปรารถนาในใจก็พลันลุกโชนขึ้นมา
แต่ตอนที่เขาเกือบจะห้ามตัวเองไม่อยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
แฟนสาวส่งข้อความมาอีกครั้ง “ถึงไหนแล้ว? เค้าถอดเสื้อผ้านอนรออยู่บนเตียงแล้วนะ”
จริงสิ
เขามีแฟนอยู่แล้วนี่นา
แถมแฟนยังรักเขามากด้วย
เขาจะทำเรื่องที่ผิดต่อแฟนไม่ได้!
เซียวจ่านได้สติขึ้นมาทันที “ขอโทษนะ ฉันยังมีธุระอย่างอื่น ต้องไปก่อนแล้ว”
พูดจบ เขาก็ไม่รอให้ซ่งอวี่เจี๋ยตอบ รีบหันหลังวิ่งออกไปทันที
“น้องชายคนนี้น่าสนใจจริง ๆ!”
ซ่งอวี่เจี๋ยยักไหล่ หน้าอกขยับไหวตามเบา ๆ แววตาเป็นประกายระยิบระยับ
……
เซียวจ่านรีบกลับไปยังห้องเช่าด้วยความเร็วสูงสุด พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นไฟสีแดงสลัวที่ชวนให้บรรยากาศในห้องดูเย้ายวนอย่างยิ่ง
แสงสลัวชวนให้ใจหวั่นไหว!
ในอากาศยังอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมดอกพุด ซึ่งเป็นกลิ่นโปรดของแฟนสาว
“ที่รัก ขอโทษนะที่ให้รอนาน”
“เดี๋ยวฉันจะชดเชยให้ดีเลย”
เซียวจ่านกลืนน้ำลาย เมื่อครู่ถูกซ่งอวี่เจี๋ยยั่วอยู่หลายครั้ง เขาอดกลั้นจนแทบไม่ไหวแล้ว ตอนนี้จึงไม่คิดอะไรอีก รีบถอดกางเกงแล้วพุ่งเข้าไปหาเธอทันที
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
แฟนสาวผลักเซียวจ่านออกอย่างแรง ก่อนตวาดด้วยความโกรธ “เซียวจ่าน ไอ้บ้า! ลืมตาดูให้ชัดว่าฉันเป็นใคร!”
วินาทีเดียวกันนั้น ไฟในห้องเช่าก็สว่างพรึ่บขึ้น
ทันทีที่ไฟติด เซียวจ่านซึ่งถูกผลักออกมาก็เห็นใบหน้าของผู้หญิงบนเตียงชัดเจนในที่สุด
เธอดูอายุราวยี่สิบต้น ๆ ใบหน้าสะอาดบริสุทธิ์หวานใส ราวกับนางฟ้าจากสวรรค์ที่ไม่เคยแปดเปื้อนโลกมนุษย์
แต่ตอนนี้ใบหน้าหวานใสนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตา น้ำตาไหลพราก เธอดูเหมือนถูกทำให้เจ็บช้ำใจอย่างหนัก
อะไรกันเนี่ย?
เซียวจ่านตัวชาไปหมด ผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่แฟนของเขา แต่เป็นหลิ่วเฟยเฟย เพื่อนร่วมห้องเช่า
หลังเข้ามาในเมือง เซียวจ่านสมัครงานที่ไหนก็ไม่ผ่าน จึงต้องรับงานขับรถส่งคนกลับบ้านเป็นงานเสริมไปก่อน แต่รายได้อันน้อยนิดจากงานนี้ไม่พอเลี้ยงตัว เขาเลยหาคนมาเช่าห้องอยู่ด้วย
ส่วนหลิ่วเฟยเฟยเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยในปีนี้ เพิ่งเข้าสู่สังคมการทำงานและไม่มีเงินเหมือนกัน จึงต้องเช่าห้องอยู่ร่วมกับคนอื่น
เรื่องผู้ชายกับผู้หญิงเช่าห้องอยู่ด้วยกัน เจ้าของห้องไม่ได้สนใจอะไร ขอแค่มีคนมาเช่าก็จัดให้ทันที ถ้าไม่อยากอยู่ก็ย้ายออกไป
“เอ่อ คือว่า เธอฟังฉันอธิบายก่อน ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นเธอ ฉันนึกว่าเป็น...เป็นแฟนฉัน”
หลังจากหนังศีรษะชาหนึบ เซียวจ่านก็รีบสวมกางเกงแล้วกระโดดลงจากเตียง
ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ คราวนี้แย่แน่!
แต่เขาก็ยังงุนงง หลิ่วเฟยเฟยมาอยู่ในห้องของเขาได้ยังไง? คนที่ควรอยู่ตรงนี้ไม่ใช่แฟนเขาหรอกหรือ?
แฟนเขาหายไปไหนแล้ว?
หลิ่วเฟยเฟยห่อตัวด้วยผ้าปูที่นอน นั่งหดอยู่ตรงหัวเตียง น้ำตาไหลพรากเป็นสาย
ขณะเดียวกัน เธอก็ค่อย ๆ มองไปรอบ ๆ พอรู้ว่าตัวเองเข้าห้องผิด คำอธิบายของเซียวจ่านก็ฟังขึ้นทุกอย่าง
ยังไงเซียวจ่านกับแฟนก็ส่งเสียงดังในห้องเป็นประจำ หลายครั้งจนเธอนอนไม่หลับ
“โง่จริง ๆ เลย ทำไมถึงเข้าห้องผิดได้นะ”
สาวน้อยคนนี้แทบอยากทุบตัวเองสักสองที
เธอเป็นแพทย์ฝึกหัด คืนนี้หลังเลิกเวรกะดึก ร่างกายกับจิตใจเหนื่อยล้าอย่างหนัก พอเข้าห้องก็ไม่อยากขยับ ไม่อยากอาบน้ำด้วยซ้ำ เลยทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที
ใครจะคิดว่าเธอจะเดินเข้าห้องผิดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
และยิ่งไม่คิดว่ากว่าจะหลับได้อย่างยากลำบาก กลับมีคนเข้ามาหาในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น
เธออยากร้องเรียก
แต่กลับถูกอีกฝ่ายจูบอย่างหนักจนส่งเสียงไม่ออก
หลังจากนั้น...
สรุปคือมันทำให้รู้สึกดีเกินไป เธอจึงเลิกขัดขืน แถมยังเริ่มตอบรับและเรียกร้องด้วย
กระทั่งทุกอย่างจบลง เธอนอนนิ่งสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ ถึงค่อยผลักเซียวจ่านออก
ตอนนั้นหัวของเซียวจ่านเองก็ว่างเปล่าไปหมด ระหว่างใกล้ชิดกัน เขารู้สึกว่าแฟนคืนนี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่พอนึกถึงข้อความที่แฟนบอกว่าจะมีเซอร์ไพรส์ เขาก็คิดว่านี่คงเป็นเซอร์ไพรส์นั่นแหละ
เขาเลยไม่ได้คิดอะไรให้มากความ แถมยังมีอะไรกันถึงสองครั้งติด
ผลก็คือ—
“ตอนนี้เธอจะจัดการฉันยังไง จะแจ้งตำรวจไหม?”
หลิ่วเฟยเฟยที่กำลังด่าตัวเองว่าโง่ พอได้ยินคำพูดนั้นก็ชะงักไป
เซียวจ่านพูดต่อ “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าฉันจะอธิบายยังไงก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าเธอจะแจ้งตำรวจจับฉัน ฉันจะไม่หนีเด็ดขาด”
หลิ่วเฟยเฟยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย อดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ได้ ดูเหมือนจะประหลาดใจกับท่าทีแบบนี้อยู่บ้าง
ตามเหตุผลแล้ว เป็นหลิ่วเฟยเฟยเองที่เข้าห้องผิด
ถ้าเซียวจ่านยืนยันเรื่องนี้ ต่อให้เกิดเรื่องขึ้นก็คงไม่บานปลาย
แต่เซียวจ่านกลับไม่ได้พูดแบบนั้น เขาบอกให้เธอจัดการตามใจ จะแจ้งตำรวจก็ได้
คราวนี้เขาโยนปัญหามาให้หลิ่วเฟยเฟยแทน จะจัดการยังไงดี? จะแจ้งตำรวจจริง ๆ หรือ?
ผ่านไปครู่ใหญ่
“เรื่องคืนนี้ถือซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“นายไปได้แล้ว”
หลิ่วเฟยเฟยห่อตัวด้วยผ้าปูที่นอน แทบจะมุดหน้าลงไปในผ้าห่ม
“หา?” เซียวจ่านเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องติดคุก แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะปล่อยเขาไป
“หาอะไร รีบไปสิ”
“รีบไปก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ”
หลิ่วเฟยเฟยตะโกนอย่างขุ่นเคือง เห็นได้ชัดว่าใบหน้า ใบหู และลำคอของเธอแดงระเรื่อชวนมองไปหมด
“ได้ ฉันไปแล้ว ฉันไปเดี๋ยวนี้” เซียวจ่านไม่กล้าพูดอะไรให้มาก รีบแต่งตัวแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว แม้จะเดินถึงประตูแล้วนึกได้ว่านี่เป็นห้องของตัวเอง เขาก็ยังไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
ส่วนในห้อง หลิ่วเฟยเฟยกำลังจะลุกขึ้นมาแต่งตัว จู่ ๆ สีหน้าสวย ๆ ของเธอก็เปลี่ยนไป