“หะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย ต่อให้เป็นเย่เฉินเองก็ยังอึ้งกิมกี่
ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมากันแน่
เมื่อเช้ายังมองเขาขวางหูขวางตาอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงได้ทำอะไรใกล้ชิดสนิทสนมขนาดนี้
เย่เฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถูกฉินอวี้ดึงเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน รู้สึกเพียงแก้มสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและเด้งดึ๋ง ทุกลมหายใจเข้าเต็มไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ จากกายสาว
ระหว่างที่เขากำลังงงเป็นไก่ตาแตกอยู่นั้น ฉินอวี้ก็เอ่ยขึ้น
“เธอเป็นน้องชายอี้เฟยสินะ ฉันรับปากอี้เฟยไว้ว่าจะดูแลเธอให้ดี กลับมาได้ก็ดีแล้ว พี่สาวคนนี้จะปกป้องเธอเอง”
“นางไม่ใช่เจอข้ามาก่อนแล้วหรือ ตอนนี้ทำเหมือนไม่รู้จักข้าซะงั้น”
เย่เฉินใช้ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ถึงค่อยๆ เข้าใจรางๆ ว่า ฉินอวี้อาจจะจำเขาผิดคน
ก็เพราะตอนเช้าที่นางเห็น เขาคือคนหนวดรุงรังใส่เสื้อผ้าขี้ริ้วจากตลาดนัด
แต่ตอนนี้ตัวเขาเต็มไปด้วยเสื้อผ้าสั่งตัดแบรนด์หรู ก่อนออกจากบ้านกู้หนิงยังแต่งหน้าให้เขาบางๆ อีก แตกต่างจากตัวเองตอนกลางวันลิบลับ
ไหนจะบทบาทคนโง่ของเขาในตอนนี้ การที่ฉินอวี้จำผิดก็ไม่แปลก
“แล้วทีนี้ทำไงดี”
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเย่เฉินก็ตัดสินใจถือวิสาสะเลยดีกว่า ไม่งั้นมันจะน่าอายเกินไป
“พี่...พี่สาว”
เขาแห้งๆ เรียกออกไปคำหนึ่ง
ตอนนี้เย่เฉินคือผู้สืบสายเลือดชายเพียงคนเดียวของตระกูลเย่ที่ยังเหลือรอดนอกจากท่านปู่เย่ ฉินอวี้ยกย่องตระกูลวีรชนผู้กล้ามาตลอด แต่เดิมก็สงสารจนทนไม่ไหวอยู่แล้ว
เสียงเรียก ‘พี่สาว’ คำนี้ ยิ่งทำให้ใจนางละลายเป็นน้ำ