"วางยาอะไร ข้าไม่เข้าใจที่พวกเจ้าพูด"
ซุนว่างพยายามปฏิเสธ สุดท้ายเรื่องนี้เกี่ยวโยงลึกซึ้ง พัวพันถึงผู้มีอำนาจหลายคน ไม่ใช่เรื่องเล็ก
"เหอะๆ ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร"
เย่เฉินหัวเราะเย็นชา หันไปทางหลี่มู่หลิง
"ช่วยทบทวนความจำให้ท่านเจ้าบ้านซุนหน่อย"
"เจ้าค่ะ นายท่าน"
หลี่มู่หลิงรับคำอย่างนอบน้อม ยื่นมือออกไปคว้าคอชายวัยกลางคนตระกูลซุนคนหนึ่ง ดึงออกมาจากฝูงชน
ชายวัยกลางคนนี้คือซุนเคอ น้องชายของซุนว่าง ผู้มีอำนาจเป็นอันดับสองของตระกูลซุน
"พี่...พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย!"
หลี่มู่หลิงออกแรงเล็กน้อย ใบหน้าของซุนเคอก็กลายเป็นสีม่วงอมเขียวทันที
"ข้าใจเย็นจำกัด"
น้ำเสียงราบเรียบของเย่เฉินเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
"รีบปล่อยน้องข้าเดี๋ยวนี้ ตระกูลซุนยังมีอำนาจหนุนหลังอยู่ พวกเจ้ามายุ่งไม่ได้หรอก!"
ซุนว่างเอ่ยข่มขู่ หวังให้อีกฝ่ายยำเกรง
ทว่าเย่เฉินเพียงส่งสายตาให้หลี่มู่หลิง ก็ได้ยินเสียงกร๊อบ คอของซุนเคอถูกบิดหักโดยตรง
"อ๊ากกก... เจ้าผีร้าย! ข้าจะฉีกร่างเจ้าออกเป็นชิ้นๆ!"
สตรีวัยกลางคนผู้งดงาม ดูแลตัวเองดี ใบหน้าเขียวคล้ำ คนที่เพิ่งตายไปคือสามีของนาง
นางพูดจบก็เห็นเงาดำวูบอยู่ตรงหน้า ก็ถูกหลี่มู่หลิงจับออกมาแล้ว
เมื่อเผชิญกับพลังกดดันอันน่าสะพรึงของปรมาจารย์หลอมปราณ นางถึงได้รู้จักความกลัวอย่างแท้จริง
สตรีวัยกลางคนหันคออย่างแข็งทื่อ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"พี่...พี่ใหญ่ รีบบอกเขาไปเถอะ ข้าไม่อยากตายนะ อย่าลืมที่ท่านพูดกับข้าบนเตียงเมื่อคืนนี้"