"โอ้โห วันนี้ไม่ใช่งานหมั้นของตระกูลหานกับตระกูลหลิ่วหรอกหรือ เจ้าสาวไปอยู่ในอ้อมกอดคนอื่นได้ยังไง ช่างเป็นเขาใหญ่เสียจริง!"
"เดี๋ยวนะ พวกคุณดูผู้ชายคนนั้นสิ ใช่ไอ้โง่เย่เฉินแห่งตระกูลเย่หรือเปล่า"
"ให้ตายสิ ไม่ยอมแต่งกับคุณชายตระกูลใหญ่ กลับไปโผเข้าหาไอ้โง่ ตระกูลหลิ่วคงบ้าไปแล้วกระมัง"
"วันนี้ถ้าปล่อยให้ไอ้โง่ตระกูลเย่เดินออกไปได้ หน้าตาของตระกูลหานก็คงถูกเหยียบย่ำลงกับพื้นแล้ว"
"พวกคุณดูกำลังนี่สิ เขาจะไปได้หรือ"
รู้สึกถึงร่างที่สั่นเทาไม่หยุดของหลิ่วหรูเสวี่ย ใจของเย่เฉินก็พลุ่งพล่านอย่างยิ่ง
จะว่ายังไงก็เถอะ นี่ก็คือแฟนสาวที่คบกันมาห้าปี เมื่อเห็นเธออยู่ในสภาพน่าเวทนาน่าสงสารถึงเพียงนี้ ถ้าจะบอกว่าในใจไม่มีสะเทือนใจเลยก็คงโกหก
แน่นอนว่าเขาเองก็รู้แก่ใจดี
ที่มางานหมั้นของตระกูลหานครั้งนี้ เหตุผลหลักก็เพื่อมาป่วนงาน ไม่ให้พวกเขาสุขสบาย เป็นการทวงดอกเบี้ยคืนเล็กน้อยที่สมองกลเชื่อมต่อสมองของกู้หนิงถูกขโมยไป และเรื่องที่พวกมันวางยาเขาเมื่อห้าปีก่อน
ส่วนเรื่องช่วยหลิ่วหรูเสวี่ยน่ะ เป็นแค่เรื่องพลอยได้เท่านั้น
ของที่เขาเย่เฉินไม่เอา ก็ไม่อนุญาตให้ใครมาเหยียบย่ำตามอำเภอใจ พวกนั้นไม่คู่ควร!
"พี่เฉินรีบไปเถอะ หานเฉียงจะจัดการคุณ!"
หลังจากซบอิงอบอุ่นอยู่ครู่สั้นๆ หลิ่วหรูเสวี่ยก็ได้สติขึ้นมา รีบเตือนเย่เฉิน
"เหอะ อยากไปงั้นรึ ไอ้โง่นี่จะไปได้หรือ"
หานเฉียงสะกดกั้นโทสะในใจไว้แน่น เดินมาข้างหน้าพวกเขา เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมน่าสะพรึงออกมา
"ฆ่า!"
"ฆ่า!"
"ฆ่า!"
บอดี้การ์ดห้าร้อยคนเปล่งเสียงคำรามพร้อมกันจนห้องโถงทั้งหลังสั่นสะเทือน
คนจำนวนไม่น้อยที่มีจิตใจไม่เข้มแข็งพอ ใบหน้าซีดเผือดลงในทันที
เมื่อเห็นภาพนี้ หานซื่อชางผู้นำตระกูลหานก็หัวเราะเย็นชา หนักแน่นมั่นคงดั่งขุนเขา
ถึงจะรู้ว่าเย่เฉินจะมา แต่เขาก็ไม่ได้ขัดขวาง ที่ทำเช่นนี้ก็เพื่ออวดพลังให้คนในเจียงเฉิงได้เห็น และถือโอกาสทำภารกิจที่เบื้องบนบอกให้เสร็จเรียบร้อย