"มาบนเตียงสิ เรานอนด้วยกัน"
ได้ยินคำนี้ กู้หนิงก็เหมือนกุ้งสุกตัวใหญ่ ผิวหนังทุกตารางนิ้วแดงไปหมด
เย่เฉินยกมุมปาก ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง รีบยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอ
"อ้าว ร้อนจังเลย หนิงหนิงเมียผมเป็นไข้แน่ ๆ รีบมานอนบนเตียงเร็ว"
พูดจบก็ไม่ให้พูดอะไร ดึงตัวเธอขึ้นเตียง
สถานการณ์ตรงหน้าเกินกว่าที่กู้หนิงคาดไว้ เธอค่อนข้างตื่นตระหนก ถ้าตอนนี้ผลักเย่เฉินออก ต้องทำร้ายจิตใจเขาอย่างแน่นอน
ยิ่งกว่านั้น เธอเองก็ไม่ได้มีความคิดจะผลักออก เพียงแต่ค่อนข้างเขินอายนิดหน่อย
กู้หนิงถูกดึงขึ้นเตียง เย่เฉินรีบกอดเธอไว้ และห่มผ้าห่มบางให้ด้วย
"หนิงหนิงเมียไม่สบาย ผมกอดก็จะหายแล้ว ก่อนหน้านี้คุณแม่ไม่สบาย คุณพ่อก็กอดคุณแม่แบบนี้ เดี๋ยวก็หาย"
"อาเฉิน......"
กู้หนิงลูบหัวเขาด้วยมือเนียนละเอียด แววตาเต็มไปด้วยความรักสงสาร
พ่อแม่ของเย่เฉินเสียชีวิตในสนามรบที่ชายแดนตั้งแต่เขายังเล็กมาก เมื่อห้าปีก่อนเขาก็ถูกคนวางยาพิษจนกลายเป็นคนโง่
สุดท้ายต้นไม้ใหญ่ของตระกูลเย่ที่พึ่งพิงได้เพียงหนึ่งเดียวของเขา ก็ใกล้จะล้มครืนลงทุกที
ชาติกำเนิดของเขาช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว
คิดถึงตรงนี้ เธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"หนิงหนิงเมียร้องไห้ทำไม อาเฉินไม่ดีเอง ทำให้เมียโกรธเหรอ"
เย่เฉินใจค่อนข้างไม่ดี นึกว่าตัวเองทำให้เมียร้องไห้
"อาเฉิน ฉันไม่เป็นไร ต่อจากนี้ไปให้ฉันดูแลนายอย่างดี ไม่ว่านายจะฟื้นหรือไม่ ฉันก็จะปกป้องนายไปทั้งชีวิต"
กู้หนิงเช็ดน้ำตา เผยรอยยิ้ม รวบเย่เฉินเข้ามากอดในอ้อมแขนแน่น
การสัมผัสเนื้อตัวกับเย่เฉิน กระแสความอบอุ่นที่ทำให้รู้สึกสบายตัวอย่างยิ่งได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างเธออีกครั้ง กู้หนิงรู้สึกว่าไม่เคยผ่อนคลายเช่นนี้มาก่อน