กลางวันแสก ๆ กลับพูดคุยเรื่องแต่งงานต่อหน้าผู้คน ช่างเป็นการทำลายจารีตประเพณีโดยแท้
เขาขมวดคิ้วมองไป ครั้นเห็นเงาร่างคุ้นตาข้างรถม้า รูม่านตาก็หดวูบ
ที่แท้เป็นเจียงจือ
เช่นนั้นวันนี้นางจึงลางานกับเขาเป็นพิเศษ เพื่อออกมาพบคู่หมั้นที่นี่หรือ
จวนจงฉินป๋อช่างเหมาะสมกับคุณหนูใหญ่ยิ่งนัก อีกทั้งชายผู้นั้นยังยินดีรักษาพรหมจรรย์เพื่อนาง คิดดูแล้วคงเป็นคนรักมั่นผู้หนึ่ง
เขาก้มมองสิ่งของที่กำอยู่ในมือ
นี่คือคัมภีร์พู่กันหลิงเฟยจิงที่เขาใช้เงินเก็บไปเกือบทั้งหมดซื้อมา เดิมทีตั้งใจจะมอบให้เจียงจือเป็นของตอบแทนที่นางดูแลเขาอย่างเอาใจใส่ในช่วงที่ผ่านมา แต่เมื่อคิดดูตอนนี้ นางคงไม่เห็นค่าเช่นกันกระมัง
เขายิ้มเยาะตนเอง กำแผ่นคัดอักษรในมือแน่น ก่อนเก็บใส่แขนเสื้อโดยไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น ร่างสูงเพรียวผอมบางหายลับไปจากถนนอย่างรวดเร็ว
เสิ่นฉืออันไม่รู้ว่าหยานเหวินคังจะถูกคำพูดของเขาหลอกหรือไม่ แต่เจียงจือผู้ได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งไม่มีทางเชื่อคำหวานของเขาเป็นอันขาด
อะไรคือขับไล่อนุภรรยา อะไรคือมีเพียงนางคนเดียว
ช่างโอ้อวดไร้ยางอาย น่ารังเกียจสิ้นดี
เมื่อเห็นว่าหยานเหวินคังกีดขวางจนขึ้นรถม้าไม่ได้ เจียงจือจึงผลักเขาอย่างแรง ก่อนทิ้งทุกคนไว้เบื้องหลังแล้วหันหลังเดินจากไป
หยานเหวินคังรีบตามไปทันที “คุณหนูเจียงไม่ต้องเสแสร้งแล้ว รีบตอบตกลงเสีย ข้ายังพูดกับเจ้าอย่างดีอยู่ตอนนี้ หากรอจนถึงวันที่เกี้ยวเจ้าสาวมารับ เจ้าย่อมตกอยู่ในกำมือข้า ถึงตอนนั้นก็อย่าร้องไห้ขอความเมตตาบนเตียงเสียเล่า”