คำพูดของนางเพิ่งสิ้นลง เสิ่นฉืออันก็เอ็ดขึ้นอย่างลนลาน “อย่าพูดเหลวไหล สิ่งลับส่วนตัวอันใดกัน ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”
ถ้อยคำของเขาเคร่งขรึม ทว่าน้ำเสียงกลับเพี้ยนไป ใบหน้าขาวสะอาดยิ่งแดงก่ำ
“ข้าเพียงยกตัวอย่างเท่านั้น” เจียงจือหรี่เสียงลงทันที ขนตาสั่นระริก “ท่านครูอย่าได้โกรธ ศิษย์ไม่พูดแล้วก็ได้”
เสิ่นฉืออันจนปัญญากับเจียงจือ ได้แต่ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “วันนี้คุณหนูใหญ่ฝึกเขียนอักษรเสร็จแล้วก็กลับไปเถิด วันหน้าส่งสาวใช้มาแทนก็พอ”
แววตาที่เคยสว่างไสวดุจดวงดาวของเจียงจือพลันหม่นลง
นางกัดริมฝีปากล่าง พึมพำเสียงอู้อี้อย่างน้อยใจ “ท่านครูรับปากข้าไว้แล้วแท้ ๆ ไฉนจึงกลับคำได้ ข้ารู้ว่าตนไม่น่ารัก บิดาก็อยากรีบส่งข้าออกเรือน แต่ข้าไม่ได้ชอบหยานเหวินคังเลย เพียงอยากฝึกเขียนอักษรให้ดี เพื่อให้ท่านย่าและบิดาพอใจเท่านั้น เมื่อบิดาอารมณ์ดี บางทีอาจไม่ฝืนใจข้า บังคับให้ข้าแต่งเข้าจวนจงฉินป๋อโดยไม่ไยดีความปรารถนาของข้า เรื่องแค่นี้ก็ไม่ได้หรือ?”
ยิ่งพูดนางก็ยิ่งน้อยใจ เสียงท้ายประโยคทอดยาว ร่างทั้งร่างห่อเหี่ยวอยู่ในเงาไม้ ราวกับสัตว์น้อยที่ถูกทอดทิ้ง
“ในเมื่อท่านครูไม่ยินดี ข้าก็ไม่อาจฝืนใจท่าน เช่นนั้นข้าจะเก็บของแล้วไปเดี๋ยวนี้”
เจียงจือปาดหางตาที่ไร้น้ำตา เดินไปยังโต๊ะหนังสือใต้ระเบียง จัดเก็บต้นฉบับที่เขียนมาหลายวัน
เพิ่งยกกระดาษกองเล็กขึ้น ก็ถูกมือใหญ่เรียวยาวแห้งผากคู่หนึ่งกดเอาไว้
“ช้าก่อน”
เสิ่นฉืออันขมวดคิ้วแน่น
แม้จะรู้ว่าการแต่งงานย่อมขึ้นอยู่กับคำสั่งบิดามารดาและคำพูดของแม่สื่อ แต่เมื่อเห็นคุณหนูใหญ่มีท่าทีเช่นนี้ ก็รู้ว่านางไม่ชอบการแต่งงานครั้งนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใด พอรู้เรื่องนี้แล้ว ความอึดอัดใจในอกเขากลับคลายลงไม่น้อย