หัวใจของเจียงจือราวกับถูกใครบางคนกำแน่น แม้แต่หายใจยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก
นางอยากถามท่านครูเหลือเกินว่า ตอนนั้นท่านเขียนหนังสือปล่อยภรรยาฉบับนี้ด้วยความรู้สึกเช่นไร
น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลได้ไม่นานกลับเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านครู ข้าไม่แยกทางแล้ว ข้าไม่อยากแยกทางแล้ว ขอโทษด้วย ตอนนั้นข้าไม่ควรพูดเช่นนั้น ขอโทษ…”
นางจะยังแยกทางกับท่านครูได้อย่างไร ในเมื่อท่านทำเพื่อนางมาตั้งมากมาย เสียสละเพื่อนางมานับไม่ถ้วน กระทั่งชีวิตก็ยังยอมสละ?
เสิ่นฉืออันมองเจียงจือเช่นนั้น ลำคอราวกับถูกก้อนสำลีอุดตัน
ทว่าเขาก็รู้ดีว่า ที่ท่านหญิงใหญ่มีต่อเขาเป็นเพียงความรู้สึกผิด และพันธนาการจากฐานะเท่านั้น
แม้ลู่เยวียนจะน่ารังเกียจ แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เขาพูดไม่ผิด
เขาไม่อาจอาศัยบุญคุณที่ช่วยนางจัดการเซียวอวิ้นเหิง มัดรั้งนางไว้ไม่ยอมปล่อยมือ
ยิ่งไปกว่านั้น บาดแผลมากมายที่ท่านหญิงใหญ่ได้รับในยามนี้ ล้วนเป็นเพราะเขาจัดการเรื่องเหยียนเหวินฮงได้ไม่รอบคอบ
เขาวางยาพิษเหยียนเหวินฮงจริง แต่เพื่อควบคุมเซียวอวิ้นเหิงไว้ ยานั้นทำได้เพียงสลายกำลังภายในของเหยียนเหวินฮง ทำให้หัวใจค่อย ๆ ล้มเหลวและสิ้นใจ โดยภายนอกไม่เผยร่องรอยแม้แต่น้อย
เขาไม่คาดคิดว่าเหยียนเหวินฮงจะกล้าเผาจวนเสิ่น ทั้งยังลักพาตัวนางไปโดยตรง
เมื่อเห็นบาดแผลบนร่างเจียงจือในยามนี้ เขาก็ทั้งเสียใจทั้งสำนึกผิด แทบอยากรับความเจ็บปวดแทนนาง
เขากอดนางไว้แน่น ประทับริมฝีปากเย็นเยียบลงบนกระหม่อมของนาง อ้อยอิ่งไม่ยอมผละจาก
“ท่านหญิงใหญ่ ข้าลงนามในหนังสือปล่อยภรรยาแล้ว รอให้ท่านพักฟื้นจนแผลหายและลงนามในหนังสือปล่อยภรรยาฉบับนี้ ท่านก็จะเป็นอิสระ เรือนที่ท่านเคยพักก่อนแต่งงาน ข้ายกให้ท่าน พวกเรายังพบหน้ากันได้บ่อย ๆ”