เสิ่นเฟยหยุน: “……”
เขาไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว แต่ก็ยังอดพูดไม่ได้ว่า “ฉันไม่ได้โกหกเธอจริง ๆ”
“ก็ได้ นายไม่ได้โกหกฉัน” เจียเสี่ยวหยู่พยักหน้าอย่างขอไปที เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เชื่อจริง ๆ “งั้นคุณชายเฉิ่น ขอถามหน่อยว่าที่บ้านนายทำธุรกิจอะไรกันแน่? บริษัทมหาชน? อสังหาริมทรัพย์? หรือขุดเหมืองทอง?”
“นิคมอุตสาหกรรม แล้วก็บริษัทมหาชนอีกสองสามแห่ง”
“โอ้โห—นิคมอุตสาหกรรม!” เจียเสี่ยวหยู่ลากเสียงยาว แล้วนับนิ้วคำนวณ “นิคมอุตสาหกรรมนี่ฟังดูยิ่งใหญ่จัง งั้นทรัพย์สินที่บ้านก็ต้องมีหลายร้อยล้านเลยสินะ?”
“น่าจะ… มากกว่านั้น…”
“พรวด—!” เจียเสี่ยวหยู่หลุดหัวเราะออกมา กุมท้องกลิ้งไปมาบนโซฟา “ลุงแสดงได้เหมือนจริงมาก! สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด! นายไปเป็นนักแสดงได้เลยนะ!”
พอหัวเราะจนพอใจแล้ว เธอก็ลุกขึ้นจากโซฟา คุกเข่านั่งข้างเสิ่นเฟยหยุน ใช้สองมือประคองใบหน้าเขาแล้วมองซ้ายมองขวา
“อืม หน้าตาหล่อใช้ได้เลย เหมือนประธานจอมเผด็จการในซีรีส์รักวัยรุ่นอยู่เหมือนกัน แต่ลุงเอ๊ย ประธานจอมเผด็จการเขาไม่ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าส่งอาหารหรอก ไม่มาอยู่ในชุมชนแออัดกลางเมืองด้วย ยิ่งไม่ต้องปลอบแฟนที่ขายไส้กรอกย่างไม่ออกด้วยการบอกว่าตัวเองเป็นมหาเศรษฐีพันล้านหรอกนะ”