เช้าวันอาทิตย์เจ็ดโมงครึ่ง พยาบาลมาเอาเข็มคาเส้นเลือดออกให้
“ฉู่หยุนจือ วันนี้กลับบ้านได้แล้วนะ” พยาบาลพูดพลางติดพลาสเตอร์ “วันอาทิตย์โรงพยาบาลรับชำระเงินกลับบ้านแค่ช่วงเช้า เคาน์เตอร์ปิดตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง คนที่บ้านจะมากี่โมงจ๊ะ?”
“เก้าโมงค่ะ”
เมื่อคืนวันศุกร์ เฉินซูหลานโทรมาบอกแล้วว่าวันอาทิตย์เก้าโมงเช้าจะมารับ อาจารย์จ้าวจะเป็นคนขับรถ และรถเข็นก็ถูกนำมาวางไว้ในห้องพักผู้ป่วยแล้ว ตั้งแต่วันพฤหัสบดีที่ฉู่เจี้ยนหัวมา เขาก็ให้ อาจารย์จ้าวนำรถเข็นคันนั้นมาส่งด้วย คันที่ถูกขังไว้ในห้องเก็บของ ตรงที่จับยังมีรอยขีดข่วนใหม่อยู่หนึ่งรอย
ฉู่หยุนจือเก็บข้าวของทีละชิ้น เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน ของใช้ในห้องน้ำ สมุดจดกับการบ้านที่หลินเสี่ยวอวี๋เอามาให้ รวมถึงหนังสือรวมโจทย์แข่งขัน ส่วนเอกสารของเซี่ยหวยซวี่ เธอแยกใส่ซองเอกสารไว้ ตั้งใจจะคืนให้เขาวันจันทร์หน้า
แปดโมงห้าสิบ เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วนั่งรออยู่ข้างเตียง
เก้าโมงยี่สิบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“หยุนจือจ๊ะ” เสียงของเฉินซูหลานฟังดูกระวนกระวายเล็กน้อย ฉากหลังมีเสียงคนพูดแทรก “เช้านี้เจียหนิงมีแข่งเปียโนระดับเมือง เมื่อคืนลูกตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ พอตื่นเช้ามามือก็เย็นเฉียบ ยืนยันจะให้แม่ไปเป็นเพื่อน แม่ไปไหนไม่ได้เลย การแข่งขันน่าจะจบหลังสิบเอ็ดโมง พอจบแล้วแม่จะรีบไปหาทันที ลูกนั่งรออยู่ในห้องพักผู้ป่วยก่อนได้ไหม?”
ฉู่หยุนจือเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง
“แม่คะ เคาน์เตอร์ปิดสิบเอ็ดโมงครึ่งนะ”
“งั้นลูกลองคุยกับพยาบาลดูสิ ทำเรื่องช้าหน่อยก็คงได้เหมือนกันแหละ”
“บ่ายวันอาทิตย์ทำไม่ได้ค่ะ”
ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะมีเสียงคนเรียก “ผู้ปกครองฉู่เจียหนิง” เฉินซูหลานจึงรีบพูดว่า “แม่จะพยายามไปให้เร็วที่สุดนะ รอก่อนจ้ะ” แล้วก็วางสาย