ฉู่เจียหนิงเดินเข้ามาเอง วางนมไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งลงริมเตียง พอเอ่ยปากก็มีน้ำเสียงสะอื้นปนอยู่ด้วย
“พี่คะ หนูแค่บอกเพื่อนร่วมชั้นไปว่าหนูเป็นห่วงพี่จริง ๆ ไม่คิดเลยว่าฟางฉิงจะโพสต์แบบนั้น หนูดุเธอไปแล้ว เธอก็รู้ว่าตัวเองผิด” เธอกัดริมฝีปาก “อย่าโกรธหนูเลยนะคะ ได้ไหม?”
“ฉันไม่ได้โกรธ” ฉู่หยุนจือกล่าว
ฉู่หยุนจือไม่มีเรี่ยวแรงพอจะโกรธด้วยซ้ำ
ฉู่เจียหนิงดูเหมือนจะโล่งใจ สายตาเหลือบไปทางโต๊ะ ก่อนจะหยิบแว่นตาขึ้นมา
“นี่คือแว่นที่พี่หวยซวี่ให้พี่ใช่ไหมคะ?” เธอพลิกดูไปมา “กรอบสวยดีนะคะ พี่หวยซวี่ตาถึงมาตลอดเลย ตอนวันเกิดอายุสิบห้าของหนู…”
พูดยังไม่ทันจบ มือเธอก็ลื่น
แว่นตกลงพื้น ฉู่เจียหนิงรีบลุกไปเก็บ แต่จงใจถอยหลังครึ่งก้าว ส้นรองเท้าเหยียบลงไปพอดี
เสียงกร๊อบเบา ๆ ดังขึ้น
ฉู่หยุนจือมองเธอ
ฉู่เจียหนิงยกมือปิดปาก น้ำตาไหลพรากในทันที “ขอโทษนะพี่ หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูซุ่มซ่ามจริง ๆ…”
เสียงดังทำให้คนชั้นบนได้ยิน เฉินซูหลานสวมเสื้อคลุมเดินลงมา มองเศษเลนส์บนพื้น แล้วมองลูกสาวบุญธรรมที่ร้องไห้จนตาแดง คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
“เกิดอะไรขึ้น?”
“หนูทำแว่นพี่ตกค่ะ…”
“เรื่องแค่นี้เอง” เฉินซูหลานโอบฉู่เจียหนิงเข้ามาในอ้อมแขน “เจียหนิงไม่ได้ตั้งใจ อย่าไปโทษเธอเลย”
ประโยคสุดท้ายเธอพูดกับฉู่หยุนจือ
ฉู่หยุนจือก้มลงเก็บกรอบแว่นจากพื้น เลนส์ข้างซ้ายมีรอยร้าวพาดจากตรงกลาง
“แม่คะ พรุ่งนี้ให้คนขับรถพาหนูไปตัดแว่นใหม่ได้ไหมคะ? หนูนั่งแถวหลังสุด ถ้าไม่ใส่แว่นก็อ่านกระดานไม่ชัด”
“สัปดาห์นี้พ่อเธอต้องรับแขก คนขับรถปลีกตัวไม่ได้” เฉินซูหลานโอบฉู่เจียหนิงเดินออกไปแล้ว “ใส่แว่นเก่าไปก่อน ไว้ค่อยว่ากันวันหยุด”