พิธีมอบรางวัลจัดขึ้นที่หอประชุมใหญ่ของกระทรวงศึกษาธิการประจำมณฑล
ในจดหมายเชิญระบุว่า นักเรียนที่ได้รับรางวัลแต่ละคนสามารถพาผู้ปกครองไปได้หนึ่งคน ฉู่เจี้ยนหัวเหลือบมองแล้วบอกว่าวันนั้นบริษัทมีประชุม เฉินซูหลานบอกว่าสัปดาห์นั้นเจียหนิงมีสอบจำลอง ที่บ้านขาดคนดูแลไม่ได้
ฉู่หยุนจือบอกว่าเข้าใจแล้ว ก่อนเก็บจดหมายเชิญลงกระเป๋านักเรียน
วันรุ่งขึ้น เสิ่นหว่านอวิ๋นโทรศัพท์มา
“หยุนจือ วันนั้นคุณน้าจะไปกับพวกเธอด้วยนะ” เธอพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “ทางหวยซวี่ต้องมีผู้ปกครองไปด้วยอยู่แล้ว ไหน ๆ น้าก็ต้องไป พาไปคนเดียวก็พา พาไปสองคนก็เหมือนกัน ขอแค่เธอไม่รำคาญที่น้าพูดมากก็พอ”
ฉู่หยุนจือถือโทรศัพท์ไว้ เงียบไปพักใหญ่กว่าจะเอ่ยปาก
“ขอบคุณค่ะคุณน้า”
เช้าวันนั้น ตอนเสิ่นหว่านอวิ๋นขึ้นรถ ในมือเธอถือถุงกระดาษใบหนึ่ง ข้างในมีเสื้อโค้ตผ้าวูลสีน้ำเงินเข้มอยู่ตัวหนึ่ง
“คราวก่อนน้าถามว่าเธอชอบสีอะไร เธอบอกว่าสีน้ำเงินเข้ม” เธอสะบัดเสื้อโค้ตออก “ลองใส่ดูสิ น้าเลือกตามความกว้างไหล่ของเธอเลยนะ”
ฉู่หยุนจือมองเสื้อโค้ตตัวนั้น เผลอคิดจะถามราคา แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป
เสิ่นหว่านอวิ๋นเหมือนจะมองออก จึงยิ้มพลางช่วยคลุมเสื้อให้ “เสื้อไม่แพงหรอก ถ้าอยากตอบแทนจริง ๆ ปีหน้าเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้าได้แล้ว ค่อยเลี้ยงข้าวน้าที่โรงอาหารมหาวิทยาลัยชิงต้าสักมื้อ”