โจวซุยซุยตะลึงไปครู่หนึ่ง แววตาแวบหนึ่งราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง
หลังจากลุงหวังถูกไล่ออก เขาจะต้องโทรหาซูหว่านเป็นคนแรกแน่นอน
ซูหว่านมักจะมองพี่ชายเป็นหมาตามเลียเสมอ และมั่นใจว่าพี่ชายจะต้องฟังเธอ เธอจะต้องโทรมาต่อว่าแน่ๆ
“หนูน้อย กินก่อนเถอะ พี่ขอรับโทรศัพท์หน่อย”
โจวซุยอันเดินไปอีกด้านหนึ่งแล้วรับสาย
“วั่นหวาน ในที่สุดเธอก็ยอมคุยกับฉันสักที”
ตั้งแต่เมื่อคืนที่ซูหว่านขู่จะกระโดดแม่น้ำแล้วเขาไม่สนใจ ไม่ว่าเขาจะส่งข้อความขอโทษไปมากแค่ไหน เธอก็ไม่เคยตอบกลับ
ตอนนี้เธอยอมโทรหาเขาด้วยตัวเอง นี่หมายความว่าเธอไม่โกรธแล้วหรือเปล่า?
เสียงของซูหว่านที่ฟังดูร้อนรนดังขึ้นมา: “โจวซุยอัน ทำไมเธอต้องไล่ลุงหวังออกด้วย คนแก่จะห้าสิบกว่าแล้ว แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น เธอจะต้องโหดร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”
สีหน้าของโจวซุยอันแข็งไปเล็กน้อย: “เขาขับรถออกไปรับงานข้างนอกโดยไม่ได้รับอนุญาต ผิดกฎระเบียบ การไล่ออกถือว่าเมตตาเขาแล้ว ถ้าเรื่องมันร้ายแรงกว่านี้ ฉันพาเขาส่งโรงพักได้เลยด้วยซ้ำ”
ซูหว่านที่อยู่อีกฝ่ายของสายดูเหมือนจะอึ้งไปชั่วขณะ คงไม่คิดว่าโจวซุยอันจะพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้
ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงของเธอก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ซุยอัน เป็นความคิดของโจวซุยซุยใช่ไหม? เธอยังเด็ก ดื้อรั้นก็เป็นเรื่องปกติ เธอไม่ควรตามใจเธอแบบนี้อีก”