“เดี๋ยวก่อน”
สายตาของเจียงจงเยี่ยนกวาดมองชุดคลุมอาบน้ำสีดำตัวกว้างบนตัวเธออย่างเย็นชา แววตาวาบผ่านความหนาวเย็นอย่างรวดเร็ว “เธอจะไปแบบนี้จริงๆ เหรอ?”
เมื่อครู่เธอแอบดูข้อความ น่าจะเป็นข้อความจาก “แฟนทางอินเทอร์เน็ต” ที่ไม่กล้าโผล่หน้ามาส่งให้สินะ?
เสร็จธุระแล้ว... ในที่สุดก็มีเวลานัดเธอออกไปเจอแล้วใช่ไหม?
เธอพยายามมาหาเขาขนาดนี้ ก็แค่อยากจะใช้โอกาสนี้ไปหาแฟนขี้ขลาดของเธอไม่ใช่เหรอ?
เธอนี่มันเก่งจริงๆ เลยนะ!
เจียงจงเยี่ยนคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ ความโกรธก็พวยพุ่งขึ้นมาในใจอย่างไม่มีเหตุผล
เขามักจะใจเย็นและควบคุมอารมณ์ได้ดีเสมอ ไม่หวั่นไหวกับอะไรง่ายๆ แต่ตอนนี้ลมหายใจกลับไม่คงที่
“หืม?”
เมื่อถูกเตือน โจวซุยซุยก็รีบก้มลงมองเสื้อผ้าบนตัวตัวเอง แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ
ผ่านไปครู่หนึ่งก็วิ่งออกมาอีกครั้ง
เธอขมวดคิ้ว มองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟา แล้วชี้ไปที่อ่างล้างหน้าบนเคาน์เตอร์ในห้องน้ำ สีหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้
“เสื้อผ้าฉันหายไปไหน? เมื่อกี้ฉันวางไว้ตรงนี้ชัดๆ”
เธอแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากพี่ชายต่างหาก ไม่ได้เบื่อหน่ายชีวิตจริงๆ สักหน่อย?
ถ้าให้คนเห็นเธอแต่งตัวแบบนี้อยู่ในห้องเดียวกับเจียงจงเยี่ยน เธอตายโดยไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ
เจียงจงเยี่ยนขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจเล็กน้อย “เธอมั่นใจเหรอว่าวางไว้บนเคาน์เตอร์?”
พอคำถามนี้ออกไป โจวซุยซุยก็พูดไม่ออก แววตาเผยความผิดเล็กน้อย
ที่บ้าน เธอชอบวางเสื้อผ้าเกะกะ ไม่มีนิสัยจัดเก็บ
ติดนิสัยมาตลอด ตอนที่เธอถอดเสื้อผ้าเมื่อครู่ ก็เผลอทิ้งลงบนพื้นกระจัดกระจายไปทั่วก็เป็นได้