ลมในป่าพัดพาใบไม้ส่งเสียงซ่า ๆ
รอบข้างยิ่งเงียบสงัด แทบไม่มีผู้คน
หัวใจของโจวซุยซุยกระตุกวูบ ประสาททั่วร่างตึงเครียดขึ้นในชั่วพริบตา
เธอหันกลับมา กำสายกระเป๋าเป้แน่น แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
เซี่ยงหลิงเซียวที่ซ่อนตัวอยู่หลังแนวต้นไม้เห็นท่าทางลนลานของเธออย่างชัดเจน มุมปากแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม
เขาแอบตามโจวซุยซุยมาเต็มหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่เธอไม่อยู่กับเจียงจงเยี่ยน ก็อยู่กับเจียงรุ่ยเถียน เขาจึงหาโอกาสลงมือไม่ได้เลย
วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาบังเอิญเจอโจวซุยซุยอยู่ตามลำพัง
เขามองร่างงดงามของโจวซุยซุย แล้วเลียริมฝีปากอย่างชั่วร้าย
สาวน้อยคนนี้ตรงสเปกเขาจริง ๆ หลายปีมานี้เขาคิดถึงเธอไม่เคยลืม ฝันถึงจนแทบละเมอ
เมื่อก่อนเขาเป็นคุณชายตระกูลเซี่ยงที่มีหน้ามีตา แต่ตอนนี้ครอบครัวล้มละลายแล้ว ไม่แน่ว่าต่อไปอาจไม่มีโอกาสได้กลับเมืองถังอีก
เขาไม่อยากทิ้งความเสียดายไว้ให้ตัวเองอีกแล้ว จึงยอมเสี่ยงทุกอย่าง
โจวซุยซุยเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และใกล้จะถึงทางเลี้ยวแล้ว
แววตาเขาเหี้ยมเกรียม ก่อนจะเร่งฝีเท้าไล่ตามไป
โจวซุยซุยได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้น ยิ่งเดินก็ยิ่งเร่งฝีเท้า
ตระกูลเจียง
บ่ายสองโมง
โจวซุยอันมาที่ตระกูลเจียงเพียงลำพัง ในมือถือกล่องของขวัญที่ห่อไว้อย่างประณีต
“ซุยอัน มาแล้วหรือ!”
คุณนายเจียงกับเจียงซิงหมิงเตรียมงานอยู่ที่บ้านตั้งแต่เช้า
วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบยี่สิบเจ็ดปีของเจียงจงเยี่ยน แต่ไม่ได้คิดจะจัดงานใหญ่โต เพียงจัดงานรวมญาติเล็ก ๆ ที่สวนหลังบ้านตระกูลเจียง
“ซุยซุยล่ะ? ทำไมซุยซุยไม่มาด้วย?”