อินเทอร์เฟซของกระดานซื้อขายเด้งขึ้นมา โจวเหย่สังเกตว่าด้านหน้า ID ของตัวเองมีป้ายสีเทาห้อยอยู่
【แพกัปตัน ยานฮิวเบเรี่ยน】
ของแบบนี้ปกติเขามองไม่เห็นเอง จะแสดงแค่เวลาแชทส่วนตัวกับคนอื่น อยู่บนสุดของกล่องสนทนา เหมือนป้ายประจำตัวที่ระบบแปะให้อัตโนมัติ
อีกฝ่ายก็เห็นเหมือนกัน
“กลิ่นไก่ทอดหม้อไฟ” ตอบกลับเร็วกว่าเมื่อกี้มากกว่าหนึ่งเท่า ดีดข้อความออกมาติด ๆ กันหลายข้อความ
“กลิ่นไก่ทอดหม้อไฟ: ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ท่านคือผู้ยิ่งใหญ่ที่ได้เบ็ดตกปลาระดับ SSS วันนี้ใช่ไหม?”
“กลิ่นไก่ทอดหม้อไฟ: ฉันเห็นมีคนพูดในแชนแนลโลก เขาว่ากัปตันแพหมายเลข 9527 สุ่มได้เบ็ดตกปลาระดับ SSS!”
โจวเหย่เลิกคิ้ว
ข่าวลือแพร่เร็วจริง
เขาไม่พิมพ์อะไรมาก ตอบกลับแค่ “อืม”
“กลิ่นไก่ทอดหม้อไฟ: ท่านผู้ยิ่งใหญ่คงมีน้ำจืดกับอาหารเยอะเลยสินะ?”
“เฟิงอวิ๋น: ฉันมาแลกแบบแปลน เรื่องอื่นอย่าถามมาก”
“กลิ่นไก่ทอดหม้อไฟ: เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ท่านผู้ยิ่งใหญ่จะจ่ายน้ำจืดกี่ลิตรดี?”
โจวเหย่เอนหลังพิงฐานเสากระโดง
“เฟิงอวิ๋น: เมื่อกี้แกตะโกนในแชนแนลโลก 8 ลิตรไม่ใช่เหรอ ฉันก็ให้ 8 ลิตร”
อีกฝ่ายลังเล ข้อความ “อีกฝ่ายกำลังพิมพ์” บนสุดของกล่องสนทนากะพริบแล้วดับ ดับแล้วกะพริบ ซ้ำไปซ้ำมาอยู่ประมาณยี่สิบวินาที
โจวเหย่ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร
แกมีเบ็ดตกปลาระดับ SSS ทรัพยากรต้องเยอะจนใช้ไม่หมดแน่ ยังจะมาต่อรองกับฉันเรื่องของแค่นี้อีก?
แต่ตอนนี้เป็นตลาดของผู้ซื้อ
ไม่มีน้ำจืด อีกฝ่ายทนได้อีกไม่นาน
โจวเหย่ไม่รีบ หยิบท่อนไม้ที่ซูเยว่เพิ่งเหลาเสร็จมาหมุนเล่นในมือ รอคำตอบ
ท่อนไม้หมุนไปสองรอบครึ่ง ข้อความก็ตอบกลับมา
“กลิ่นไก่ทอดหม้อไฟ: ก็ได้ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ 8 ลิตรก็ 8 ลิตร ถ้าไม่มีน้ำดื่ม ฉันรู้สึกว่าคืนนี้คงไม่รอดแล้ว”
มุมปากโจวเหย่กระตุกเล็กน้อย ถามเพิ่มไปอีกประโยค
“เฟิงอวิ๋น: บนแพแกไม่มีคนอื่นแล้วเหรอ? พวกเขาไม่มีน้ำกัน?”
“กลิ่นไก่ทอดหม้อไฟ: ไม่มีคนอื่นครับ มีแค่ผมเอง ตอนจับคู่เริ่มต้นระบบให้แพเดี่ยวมาลำหนึ่ง สี่ตารางเมตร ไม่มีแม้แต่คนคุยด้วย” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ต่ออีกหนึ่งข้อความ “ไม่งั้นผมก็ไม่มีทางรีบเอาน้ำขนาดนี้หรอก แพที่มีคนเดียว ตายเพราะกระหายน้ำก็ไม่มีใครรู้”
โจวเหย่มองข้อความนี้ นิ้วเคาะลงบนเข่าสองที
“เฟิงอวิ๋น: ก็ได้ คราวหลังถ้าตกได้แบบแปลนระดับสูงอีก เอามาแลกกับฉันได้”
“กลิ่นไก่ทอดหม้อไฟ: ได้เลย ได้เลย! ขอบพระคุณท่านผู้ยิ่งใหญ่! งั้นผมจะเอาแบบแปลนขึ้นกระดานเลยนะ!”
การซื้อขายเสร็จสิ้น
น้ำจืดสำรองในกระเป๋าระบบลดลง 8 ลิตร มีกระดาษหนังแกะสีเหลืองเก่าเพิ่มมาหนึ่งแผ่น
โจวเหย่หยิบแบบแปลนออกมา คลี่ในแสงกองไฟ
【เครื่องกรองน้ำจืดขั้นต้น: ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ กลั่นน้ำทะเลได้วันละ 50 ลิตร เป็นน้ำจืดดื่มได้โดยตรง】
【วัสดุที่ต้องใช้: ไม้×30, ชิ้นส่วนโลหะ×9, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์×13, แก้ว×10, ถ่านกัมมันต์×10, แผงโซลาร์เซลล์×1】
【หมายเหตุ: ต้องประดิษฐ์บนโต๊ะงานขั้นต้น】
สายตาของโจวเหย่กวาดอ่านรายการวัสดุ หยุดที่รายการสุดท้าย
แผงโซลาร์เซลล์×1
วัสดุอื่นว่ากันได้
แต่แผงโซลาร์เซลล์… ของนี่ไม่ใช่วัสดุพื้นฐาน ตกปลามาทั้งวัน ไม่เห็นแม้แต่เงา
“ทำอะไรน่ะ?”
เสียงของเย่หว่านชิงดังมาจากข้างตัว
โจวเหย่เงยหน้า พบว่าเธอเดินมาอยู่ข้าง ๆ เมื่อไรไม่รู้ ยืนอยู่ริมแพ มองลงมาจากที่สูง
แสงกองไฟส่องจากด้านข้าง ตัดเส้นขอบหน้าของเธอเป็นเงาสว่างมืดชัดเจน
“โอ้ ไม่มีอะไร” โจวเหย่เก็บแบบแปลน “เมื่อกี้เพิ่งแลกแบบแปลนเครื่องกรองน้ำจืดมาจากแชนแนลโลก ยังขาดวัสดุอยู่หนึ่งอย่าง”
“ขาดอย่างหนึ่ง? ขาดอะไร?” เสียงของหลินหว่านเอ๋อดังมาจากอีกฝั่ง อ่อนโยน แฝงด้วยความสงสัยเล็กน้อย
เธอนั่งคุกเข่าบนพื้นไม้ แสงกองไฟส่องหน้า ดวงตาเป็นประกาย “ถ้ามีเครื่องกรองน้ำจืด ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำจืดแล้วใช่ไหม?”
“ขาดแผงโซลาร์เซลล์” โจวเหย่หยุดไปครู่หนึ่ง “แล้วก็โต๊ะงานขั้นต้นนั่นก็ต้องใช้วัสดุไม่น้อยเลย ยังต้องสะสมเพิ่ม”
“แผงโซลาร์เซลล์?” ฉินเสี่ยวอวี่โผล่หน้ามาจากฝั่งตรงข้ามกองไฟ วางคางบนเข่า
“พอน้ำยาสร้างเสร็จแล้ว พวกเราก็จะมีน้ำจืดวันละ 50 ลิตรแล้วใช่ไหม?” จ้าวหลิงเอ๋อไม่รู้ว่าเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไร ใช้สองมือยันพื้นไม้ นอนคว่ำ ขาสองข้างลอยขึ้นแกว่งไปมาด้านหลัง “50 ลิตรพอดื่มไหม?”
“พอ” เสียงของซูเยว่ดังมาจากอีกฝั่งของกองไฟ เรียบๆ ไม่เงยหน้า “เจ็ดคนดื่มหนึ่งวันรวมล้างหน้าล้างตาง่าย ๆ ยี่สิบลิตรก็พอ ห้าสิบลิตรยังเหลือเฟือ เก็บไว้หรือเอาไปแลกของอย่างอื่นได้”
“ดีจังเลย!” ตาจ้าวหลิงเอ๋อโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยว “วันนี้เพื่อประหยัดน้ำ ตอนแช่บะหมี่ฉันกล้าใส่น้ำแค่ครึ่งขวดนิด ๆ บะหมี่ไม่ยอมนุ่มเลย”
“ฉันนึกว่าแกตั้งใจแช่ให้แข็ง” ฉินเสี่ยวอวี่ว่า
พูดพลางยื่นมือไปขยี้หัวจ้าวหลิงเอ๋อ จนเปียคู่ของเธอยุ่งเหยิงไปหมด
จ้าวหลิงเอ๋อเอาแต่หลบไปหลบมาพลางหัวเราะ ถอยไปหลบข้างหลังถังกั่วกั่ว
“จริงสิ โต๊ะงานนั่น” เย่หว่านชิงเอ่ยขึ้นมากระทันหัน หล่อนไม่ได้ร่วมวงหยอกล้อ นั่งขัดสมาธิข้างโจวเหย่ หลังตั้งตรง “ใช่แบบแปลนที่เปิดจากกล่องสมบัติสีม่วงนั่นไหม?”
โจวเหย่พยักหน้า
“ทำอาวุธได้ไหม?”
“ได้ ธนู หอก ชุดเกราะง่าย ๆ ถ้าวัสดุพอก็ทำได้ทั้งหมด”
เย่หว่านชิงเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วพยักหน้าหนึ่งที ราวกับมีอะไรบางอย่างในใจที่แขวนอยู่ตกลงสู่พื้น
“งั้นก็สะสมวัสดุกันเถอะ”
“พูดง่ายจัง” ฉินเสี่ยวอวี่พึมพำ “แผงโซลาร์เซลล์นี่น่ะ ฉันตกปลามาทั้งวันไม่เห็นเลยสักครั้ง พวกเธอล่ะ?”
ทุกคนส่ายหน้า
“อาจไม่ใช่ของในกลุ่มวัสดุพื้นฐาน” ซูเยว่วางท่อนไม้ในมือลง เงยหน้าขึ้น “อาจต้องมีเงื่อนไขเฉพาะถึงจะได้มา เช่น แบบแปลน?”
ทุกคนมองไปที่โจวเหย่
เบ็ดตกปลาระดับ SSS วันนี้ตกแรกก็ได้กล่องสมบัติสีม่วง
“งั้นฉันจะลองดู” โจวเหย่ถอนหายใจ
ราตรียิ่งดึก
ไม้ในกองไฟไหม้ไปเกินครึ่ง เปลวไฟต่ำเตี้ยลงกว่าก่อนหน้า แสงสีส้มแดงหดเล็กลงเป็นกองน้อย
ลมทะเลเย็นกว่าตอนพลบค่ำมาก นำพากลิ่นเค็มชื้นพัดผ่านแพ ควันกองไฟปลิวเอียงไปเอียงมา
สาว ๆ เริ่มง่วงทีละคน
ฉินเสี่ยวอวี่ล้มตัวลงคนแรก ใช้แขนตัวเองต่างหมอน ขดตัวเป็นก้อนกลม ปากยังพึมพำทำนองว่า “แผงโซลาร์เซลล์พรุ่งนี้ค่อยตก” ยังไม่ทันพึมพำจบก็ไม่มีเสียงแล้ว
จ้าวหลิงเอ๋อพิงข้างเธอ เปียคู่คลายออกแผ่บนพื้นไม้ หายใจสม่ำเสมอ
ถังกั่วกั่วหดตัวอยู่ระหว่างจ้าวหลิงเอ๋อกับเย่หว่านชิง ม้วนตัวเป็นบ๊ะจ่างลูกเล็ก ๆ โผล่แค่ปลายจมูกนิดเดียว
หลินหว่านเอ๋อนอนตะแคง มือรองใต้ใบหน้า ผมยาวสยายแผ่บนพื้นไม้ แสงกองไฟเต้นเป็นจุดประกายเล็ก ๆ บนนั้น
เย่หว่านชิงเอนกายลงนอนข้าง ๆ ไม่นานก็หลับไป
ซูเยว่นอนตะแคงลงตรงตำแหน่งไม่ห่างจากโจวเหย่นัก หันหน้าไปทางเขา
แสงกองไฟกระโดดบนใบหน้าเธอสองสามที แล้วขนตาของเธอก็ไม่ขยับอีก
เงียบลงแล้ว
เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบแพ กับเสียงดังเปรี๊ยะเบา ๆ ในกองไฟเป็นครั้งคราว
โจวเหย่ไม่ได้นอน
เขาเอาเบ็ดตกปลาออกจากกระเป๋าระบบ กำไว้ในมือครู่หนึ่ง
คันเบ็ดระดับ SSS หนักกว่าคันเบ็ดธรรมดาเล็กน้อย ด้ามจับมีความรู้สึกร้อนวาบเล็กน้อย เหมือนตัวคันเบ็ดกำลังเปล่งอุณหภูมิร่างกาย
เขาเหวี่ยงสายเบ็ดออกไป
สายเบ็ดสีเงินวาววาดโค้งยาวบางกลางแสงจันทร์ ตกลงในน้ำทะเลมืดมิด น้ำกระเด็นถูกกองไฟส่องเป็นสีส้มแดง แล้วก็กลับคืนสู่ความเงียบงัน
ครั้งแรก กล่องอาหารระดับต่ำ
ครั้งที่สอง กล่องทรัพยากรระดับกลาง
ไม่มีแม้แต่เงาของแผงโซลาร์เซลล์
โจวเหย่เหวี่ยงครั้งที่สาม ตัวเองก็เอนพิงเสากระโดง รออย่างเงียบ ๆ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร
สายเบ็ดกระชากหนัก
ข้อมือโจวเหย่สะบัด ยกคันเบ็ด
คันเบ็ดโก่งงอ
โก่งมากกว่าทุกครั้งในวันนี้ ตัวคันเบ็ดตึงเป็นเส้นโค้งเกินจริง อุณหภูมิที่ด้ามจับสูงขึ้นฉับพลัน ถ่ายทอดผ่านฝ่ามือขึ้นมา
ตอนโจวเหย่เก็บสายเบ็ด เขาสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของสิ่งนั้น
ไม่ดิ้นรน แต่หนักผิดปกติ ราวกับกำลังลากก้อนหินจากก้นทะเล
สายเบ็ดโผล่พ้นน้ำ
ใต้แสงจันทร์ มีไข่หนึ่งใบแขวนอยู่บนเบ็ด
ใหญ่กว่ากำปั้นนิดหน่อย สีขาวนวลทั้งใบ ผิวเปล่งประกายสีฟ้าจาง ๆ เรียบลื่นราวกับเครื่องเคลือบที่ผ่านการชุบ
ยังมีความร้อนหลงเหลือเล็กน้อย
【ได้รับ: ไข่ปริศนา×1】
【คุณภาพ: ???】
【คำอธิบาย: ไข่ใบหนึ่งที่เปล่งแสงเรืองรอง มีคลื่นพลังชีวิตอ่อน ๆ บนผิวเปลือกไข่】