เมื่อแรกหย่อนเบ็ดก็ได้ของดี โจวเหย่เกิดใจฮึกเหิม ตกปลาต่อไปเรื่อย ๆ
การตกปลาพิเศษห้าครั้งแรก มีแค่ครั้งแรกที่ได้ของดี หลังจากนั้นก็มีแต่ทรัพยากรพื้นฐานกับอาหาร ไม่มีหีบสมบัติระดับสูงสักใบ
โจวเหย่ก็ไม่ท้อ เพราะคันเบ็ดของเขายังมีโอกาสอีกห้าครั้ง
นั่นต้องได้หีบทรัพยากรชั้นสูงแน่นอน
เบื้องหลังเขา เด็กสาวหลายคนสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว พากันนั่งลงริมแพและเริ่มตกปลา
แต่ละคนมีโอกาสได้ของแน่นอนห้าครั้งแรกในแต่ละวัน ตอนนี้พวกเธอแค่อยากรีบตกเบ็ดได้ผ้าสักหน่อย เดินโทง ๆ ท่อนล่างอย่างนี้มันน่าอายเกินไป
ถ้ามีแต่ผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง แต่บนแพดันมีผู้ชายแปลกหน้าอยู่ด้วย
ถึงจะหล่อ รูปร่างก็ดี
โอ๊ย นั่นไม่ใช่ประเด็น
แต่ผลการตกปลาของเด็กสาวทั้งหลายก็ไม่ได้ดีนัก นอกจากไม้แรกของโจวเหย่ที่มีเสื้อผ้าแล้ว ที่เหลือก็มีแต่อาหารพื้นฐาน วัสดุก่อสร้าง อุปกรณ์ประกอบ
ทุกคนนับรวมดู
เด็กสาวหกคน คนละห้าครั้ง รวมกันสามสิบครั้ง
อาหาร: บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋นถังละ 15 ถัง, น้ำแร่นงฟูซานเฉวียน 500 มล. 12 ขวด, ข้าวกล่องอุ่นเอง 20 กล่อง, ขนมปังอัดแน่น 6 ก้อน, ขนมปังถุง 5 ถุง, น้ำอัดลมแบรนด์ไจ้แฮปปี้ 1 กระป๋อง
วัสดุสิ่งของ: ชิ้นส่วนโลหะ 20 ชิ้น, ไม้ 53 ท่อน, เชือกป่าน 25 เส้น, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ 21 ชิ้น, สปริง 17 อัน, ยาง 6 แผ่น, แก้ว 8 แผ่น, กระดาษชำระห่อ 2 ห่อ
อาหารไม่มาก แต่พอกินได้สองสามมื้อ
แล้วยังมีทรัพยากรชั้นสูงของฝั่งโจวเหย่อีก ยังไม่ได้นับรวมกับตรงนี้
พอมีไม้กับเชือกป่านมากพอ ทุกคนตกลงทันทีว่าสิ่งแรกที่ต้องทำคือขยายแพ
【ไม้ -50, เชือกป่าน -20, เหลือไม้ 3 ท่อน, เชือกป่าน 5 เส้น】
【อัปเกรดแพสำเร็จ แพปัจจุบัน 4×4】
แพใต้เท้าสั่นไหวขึ้นมา
ระหว่างร่องไม้ที่ถูกมัดรวมกัน จู่ ๆ ก็มีซุงใหม่พวยพุ่งออกมากมาย เชือกป่านราวกับมีชีวิตเองก็เลื้อยพันโดยอัตโนมัติ ขยายต่อเนื่องตรงขอบออกไปเรื่อย ๆ
ไม้กับไม้ขบแนบสนิทเข้าหากัน ร่องเล็กกว่าเดิมมากกว่าครึ่ง
ขอบทั้งสี่ของแพดันขยายออกพร้อมกัน
ห้าตารางเมตรกลายเป็นสิบหก
ใหญ่ขึ้นตั้งสามเท่าตัว
แรงสั่นดำเนินไปราวสิบวินาทีแล้วจึงหยุด
ฉินเสี่ยวอวี่เป็นคนแรกที่โต้ตอบ
เธอทิ้งตัวไปด้านหลัง ทั้งร่างแผ่เป็นรูป大 บนแผ่นไม้ กางแขนขายืดเหยียดเต็มที่
“เฮ้อ... ในที่สุดก็เหยียดขาได้เต็มตัวแล้ว” เธอถอนหายใจยาว หลับตาลง มุมปากระบายความรู้สึกโล่งใจราวกับรอดตายมาได้
แต่วินาทีถัดมา เปลือกตากระตุกวูบ
สัมผัสท่อนล่างไม่ถูกต้อง
เสื้อคลุมแค่ครึ่งตัวบน พอนอนราบ ผ้านั่นเลื่อนขึ้นมาหน่อย เปิดเผยมากขึ้น
ลมทะเลพัดมา สัมผัสเย็นยะเยือกแผ่จากน่องขึ้นไปถึงโคนขา
ฉินเสี่ยวอวี่ลืมตาผวา มือทั้งสองจับชายเสื้อกระตุกดึงลง แล้วพลิกตัวเปลี่ยนเป็นนอนคว่ำ ขาชิดกันแน่น
หน้าซบไว้ในอ้อมแขน ปลายหูแดงซ่าน
“ไอ้หนุ่มนั่นสบายไปเลย” เธอพึมพำเสียงอู้อี้
เสียงไม่ดัง แต่หลังจากแพขยายแล้วเงียบมาก ทุกคนได้ยินหมด
โจวเหย่ซึ่งนั่งตรงขอบแพและเพิ่งตกหีบทรัพยากรชั้นสูงขึ้นมาได้ ฝีมือชะงักเล็กน้อย หันข้างนิดหนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไร
เพียงแต่ยัดเสื้อแจ็กเก็ตกับกางเกงขาสั้นจากหีบทรัพยากรชั้นสูงเงียบ ๆ เข้าไปในกระเป๋าระบบของตน
“เด็กบ้าคนนี้ยังจะว่าเราอีก งั้นก็ปล่อยให้เธอเย็นไปอีกสักพักเถอะ...” โจวเหย่นึกตัดพ้อในใจ
“ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เสื้อผ้าที่โจวเหย่ตกได้ พวกเรายังโป๊อยู่เลย พอใจเถอะ” หลินหว่านเอ๋อพูดเบา ๆ แล้วมองแผ่นหลังของโจวเหย่ที่เงียบงันกำลังตกปลาอีกครั้ง “อีกอย่าง เขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยเลย มีความพอดีมาตลอด”
“ใช่แล้ว ในฐานะกัปตันเขาตัดสินใจให้พวกเราอยู่หรือไปได้ แต่ก็ไม่ได้เอามาเป็นข้ออ้างให้พวกเราทำอะไรเกินเลย... ดีพอแล้วล่ะ” ถังกั่วกั่วเก็บของบนแพไปพลางตอบไปพลาง
จ้าวหลิงเอ๋ออยู่ข้าง ๆ ก็ผงกศีรษะตาม แกละคู่กระตุกยวบยาบ
“เมื่อกี้พวกเธอเห็นช่องสาธารณะหรือเปล่า”
จู่ ๆ เสียงของเย่หว่านชิงก็ดังขึ้น
เธอนั่งขัดสมาธิตรงมุมท้ายขวาของแพ เปิดหน้าจอระบบไว้ แสงสีฟ้าจางส่องกระทบใบหน้าเธอ
“ช่องสาธารณะ? มีอะไรหรือ?” จ้าวหลิงเอ๋อขยับเข้าไปใกล้
เย่หว่านชิงมองไปทางโจวเหย่แวบหนึ่ง ลดเสียงลง
“เมื่อกี้มีคนใช้อำนาจกัปตันทำเรื่องไม่ดีขึ้นแล้ว พวกบนแพนั้นไม่ยอม สุดท้ายเลยพาล่มจมตายกันหมด”
“เรื่องไม่ดีอะไร?” ฉินเสี่ยวอวี่ที่อยู่ในท่านอนคว่ำดีดตัวขึ้นมาทันที ทั้งร่างขยับเข้าไปที่ข้างเย่หว่านชิง ตาใสเป็นประกาย ดูท่าทางอยากรู้ซุบซิบ
ใบหน้าเย่หว่านชิงแดงเรื่อ ริมฝีปากเม้ม สูดปากอยู่นาน
“ก็อย่างว่าสิ เป็น... แบบนั้นน่ะ”
ฉินเสี่ยวอวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง จึงนึกออก
“ห๊ะ? นี่แค่วันแรกก็มีคน...”
“ชู่ว” เย่หว่านชิงขึงตาใส่
หลายคนเปิดช่องโลกขึ้นพร้อมกัน
โจวเหย่ก็เปิดด้วย
ข้อความสนทนาในช่องโลกเลื่อนเร็วมาก เขาเลื่อนขึ้นไปพักหนึ่งก็เจอเนื้อหาที่ฉินเสี่ยวอวี่พวกเธอกำลังคุยกัน
【ช่องโลก】
【จำนวนผู้รอดชีวิต 99928/100000】
“อะไรกันเนี่ย พาร์ทิชันนี้อยู่ ๆ ก็มีคนตายไปตั้งเยอะ?”
“ฉันเห็นเมื่อกี้ แพอยู่ไม่ไกลจากเราเลย เหมือนเป็นกัปตันผู้ชายลูกเรือผู้หญิง กัปตันนั่นเอาทรัพยากรกับอำนาจมาขู่จะให้เด็กสาวพวกนั้นยอมจำนน แต่เด็กสาวไม่ยอม เลยตีกัน แพจมหายกันหมด”
“พวกเหลือเชื่อ นี่มันเวลาไหนแล้วไม่รีบไปหาเก็บทรัพยากร ยังคิดถึงเรื่องพรรค์นั้น ตายเลยมั้ยล่ะ ชีวิตก็พลอยพังไปด้วย”
“คนข้างบนไง นี่แหละเป็นช่วงที่เลวร้ายที่สุด ตอนนี้ทุกคนเพิ่งเริ่มต้น อำนาจกัปตันนี่ถ้าให้กับคนมีเหตุผลก็ดีไปทั้งกลุ่ม แต่ถ้าให้พวกเหลือขอ ก็จบแบบนี้แหละ”
“เฮ้ย แล้วแพเนี่ยจะเจอกันบ้างไหม?”
“เจอสิ เมื่อกี้เราเพิ่งเจอแพอีกลำ พวกนั้นอยากขึ้นมา เราเลยเอามีดไล่ลงไป”
“คนข้างบน พวกนายที่ว่าคงไม่ใช่ชายฉกรรจ์เคราแพะสามคนหรอกนะ?”
“ใช่แล้ว นายรู้ได้ไง?”
“บ้าแล้ว พวกมันอยู่ข้างแพเรา บอกว่ามีทรัพยากรจะแลกเปลี่ยน ช่วยด้วย...”
【จำนวนผู้รอดชีวิต 99924/100000】
หลังจากปิดช่องโลก โจวเหย่สูดลมหายใจลึก หันไปมองเด็กสาวหลายคนด้านหลังแวบหนึ่ง
“ทำยังไงดี?” เสียงของจ้าวหลิงเอ๋อสั่นนิดหน่อย “ถ้าพวกเราเจอคนพวกนั้นเช่นกัน...”
เธอพูดไม่จบประโยค
ถังกั่วกั่วพูดต่อจนจบ
“จะถูกปล้นไหม? หรืออาจจะ...” เสียงของเธอค่อย ๆ เบาลง สองคำสุดท้ายแทบไม่ได้ยิน
เงียบงัน
คลื่นซัดแพ ดังซ่า ๆ ไปเรื่อย ๆ
สิบหกตารางเมตรกว้างขวางกว่าสี่ตารางเมตรมาก แต่ชั่วขณะนี้กลับรู้สึกว่ากว้างไม่พออีกครั้ง
“ดีนะ” ถังกั่วกั่วตบอกตัวเองแรง ๆ เหมือนปลอบตัวเองไว้ โล่งใจยาว “อย่างน้อยโจวเหย่คงไม่ใช่คนแบบนั้น”
ตอนพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอเจือความโล่งใจเหมือนรอดตายมาหยก ๆ แล้วเสริมอีกคำว่า “ใช่ไหม?”
“ใช่ไหม” นี่พูดกับโจวเหย่
โจวเหย่หันร่างมา ก็พบว่าสาว ๆ ทั้งหกคนมองเขาอยู่
สายตาของฉินเสี่ยวอวี่แฝงแววตรวจสอบ แต่ก็ไม่ใช่ความดุร้ายแบบตอนเช้าที่ว่า “มึงกล้าขยับ มึงจะถูกถีบลงทะเล” แล้ว เป็นความรู้สึกซับซ้อนที่บอกประมาณว่า “ฉันรู้นายคงไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ถ้านายกล้าเป็น นายก็ตายแน่”
แววตาของหลินหว่านเอ๋ออ่อนโยนแต่จริงจัง เหมือนรอคำตอบของเขาอยู่
จ้าวหลิงเอ๋อกระพริบตา ขนตาแกว่งน้อย ๆ
ถังกั่วกั่วซุกอยู่ข้างจ้าวหลิงเอ๋อ เผยครึ่งหน้า ในตาเต็มไปด้วยความไว้วางใจ และก็มีความกลัวจากช่องโลกเมื่อครู่ที่ยังไม่จางหายไปสนิท
มือของเย่หว่านชิงยังวางอยู่บนมีดเล็ก แต่มันไม่ได้ทำท่าจะชักมีด
ซูเย่วมองเขา แววตาสงบนิ่ง
โจวเหย่มองเด็กสาวตรงหน้าหลายคนนี้ ในตาพวกหล่อนมีทั้งความกลัวและความลนลาน ยังมีความไว้วางใจที่ยากจะอธิบายต่อชายแปลกหน้าอย่างเขา
เขาถอนหายใจ
ถามใจตัวเองดู ในฐานะผู้ชายที่มีรสนิยมทางเพศปกติ โจวเหย่ก็เคยมีความคิดนอกลู่นอกทางจริง ๆ มีอำนาจกัปตันแบบนี้ใครบ้างไม่อยากสำราญก่อนสักหน่อย
แต่เด็กสาวตรงหน้าเหล่านี้เห็นชัดว่าไม่ใช่พวกที่ง่าย ๆ มีบทเรียนจากช่องโลกเมื่อครู่นี้ เขาไม่อยากเพิ่งเริ่มแล้วก็มาตายกันหมดเพราะเรื่องแบบนี้
ยังไงวันหน้าก็มีเวลาให้ค่อย ๆ เลี้ยงดูกันไป
การเลี้ยงดูค่อยเป็นค่อยไปน่าสนใจกว่าบังคับข่มขืนตั้งเยอะ
“คิดอะไรกันอยู่” เขาหันร่างกลับ หันหน้าไปทางทะเล น้ำเสียงหนักแน่น “รีบทำงานเถอะ ถ้าไม่รีบหาทรัพยากรมาขยายแพให้โตขึ้น พอภัยใหญ่มาถึงนั่นจะเอาอะไรต้าน?”
“ส่วนผู้รอดชีวิตคนอื่น...” โจวเหย่ก้มมองฝ่ามือตัวเอง รับรู้ถึงพลังในตัวที่เพิ่มขึ้นจากคันเบ็ด ยิ้มมุมปาก “ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ ไม่มีใครแตะต้องพวกเธอได้”
ด้านหลังเงียบไปสองวินาที
แล้วเสียงของฉินเสี่ยวอวี่ก็ดังขึ้นเบา ๆ
“เชอะ... ทำเป็นเท่”
แต่ตอนพูด มุมปากของเธอกลับยกยิ้ม