【ตัวละครบรรลุนิติภาวะแล้วทุกคน นางเอกทั้งหมดไร้สัมผัสชาย ไม่ทะเลาะกัน ไม่คลั่งพระเอก สนุกหวานไร้ดราม่า อ่านได้อย่างสบายใจ】
【อย่าลืมเพิ่มเข้ารายการหนังสือนะครับ บทแรกก็โดนล็อกทันที จะมีรูปประกอบในคอมเมนต์รายบรรทัด】
【นางเอกไม่ได้คลั่งพระเอกแบบไม่มีเหตุผล แต่ละคนมีนิสัยเป็นของตัวเอง จะตามเก็บทีละคน ไม่เร็วเกินไป นิสัยต่าง วิธีตอดก็ต่าง เมื่อถึงเวลาต้องกินก็ไม่รีรอเช่นกัน】
【จุดลงชื่อเหยียนจู่】
【จุดลงชื่ออี้เฟย】
———— เนื้อเรื่อง ————
โจวเหย่ตื่นขึ้นเพราะมือตัวเองบีบ
ถ้าจะให้พูดให้ถูกก็คือ เขาถูกปลุกให้ตื่นเพราะสัมผัสนุ่มอุ่นในมือ
เขาบีบมันโดยไม่รู้ตัว
“อืม……”
เสียงครางเบา ๆ ของผู้หญิงดังขึ้น
เขางัวเงียลืมตา ภาพตรงหน้าคือใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่ง ขนตายาวจนวางไม้ขีดได้ ดั้งจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ลมหายใจร้อน ๆ พ่นมาที่คางเขา
ห่างกันไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร
สายตาของโจวเหย่เลื่อนต่ำลงตามสัญชาตญาณไปไม่กี่นิ้ว
ขาว
เลื่อนต่ำลงอีก
มือซ้ายของเขากำลังกุมอยู่บนยอดอกของอีกฝ่ายอย่างพอดิบพอดี
สมองดับวูบไปสองวินาที โจวเหย่ชักมือราวกับโดนลวก ร่างกายผงะถอยหลังอย่างแรง
แผ่นหลังชนเข้ากับความนุ่มอุ่นอีกก้อน
“อืม… ใครทับฉัน…”
เสียงผู้หญิงอีกคนดังมาจากด้านหลัง แหบพร่าด้วยความง่วงที่ยังไม่ตื่นเต็มที่
โจวเหย่ตัวแข็งทื่อ
เขาค้างอยู่ในท่านอนตะแคง กวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ
แพไม้
แพไม้เล็กจนไม่น่าเชื่อ ประมาณห้าหกตารางเมตร ท่อนซุงสิบกว่าท่อนมัดด้วยเชือกป่าน มองลอดช่องเห็นน้ำทะเลข้างล่าง
บนแพไม้ไม่มีอะไรเลย ไม่มีผ้าใบ ไม่มีกล่อง ไม่มีเครื่องมือ
มีเพียงเจ็ดคน
ผู้หญิงหกคน รวมถึงตัวเขาเอง
ทุกคนเปลือยเปล่า ขาวจนตาลาย
ขาเรียวยาว เอวบาง สัดส่วนเว้าโค้งภายใต้แสงอาทิตย์ไม่มีที่ซ่อน
โจวเหย่รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบพุ่งออกจากลำคอ เลือดลมควบคุมไม่ได้พลุ่งพล่านไปยังที่แห่งหนึ่ง
“ไม่ใช่ เดี๋ยวก่อน?”
“ฉันก็แค่นอนหลับอยู่ในหอพักเองนะ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? สวรรค์รึไงที่นี่?”
ผู้หญิงที่เขาสัมผัสโดน ขนตากะพริบเล็กน้อย ค่อย ๆ ลืมตา
ประสานสายตา
เธอเลื่อนสายตาลงต่ำ มองเห็นร่างกายเปลือยเปล่าของตนเอง แล้วเลื่อนขึ้น มองเห็นโจวเหย่ แล้วมองไปยังบริเวณที่มือเขาเพิ่งวางผ่าน มีรอยแดงจาง ๆ ที่ยังไม่จางประทับไว้
ใบหน้าเปลี่ยนจากขาวซีดเป็นแดงก่ำในพริบตา
“อ๊า!!!!!!!!!!”
เสียงกรีดร้องทะลุแก้วหู
ผู้หญิงดีดตัวลุกขึ้น กอดหน้าอกแน่น แล้วถอยกรูดไปชนผู้หญิงอีกคนที่ขอบแพ
“ทำไม…”
ผู้หญิงคนที่สองก็ลืมตาแล้ว
มองเห็นโจวเหย่เช่นกัน
ก้มลงมองตัวเอง
“อ๊า!!!”
เสียงกรีดร้องครั้งที่สองสูงขึ้นอีกระดับ
“เกิดอะไรขึ้น?!”
“เสื้อผ้าฉันล่ะ!”
“อ๊าก มีผู้ชาย!”
“ไหนไหน? เอ๊ย ให้ตายเถอะ โรคจิต! ทำไมแกไม่ใส่เสื้อผ้า!”
“โรคจิต! อย่ามอง! หันไป!”
โจวเหย่รีบหันหลังกลับ
แต่เขากลับหันไปทางผู้หญิงอีกด้าน
ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งกึ่งยอง ๆ มือประสานที่หน้าอก จ้องเขาด้วยแววตาที่ราวกับอยากจะกินเขาดิบ ๆ
เธอหุ่นบาง กระดูกไหปลาร้าชัดเจน ด้านข้างที่แขนปิดไม่มิดถูกบีบจนเสียรูปเล็กน้อย
สองคนเผชิญหน้ากัน ห่างไม่ถึงหนึ่งเมตร
เห็นทุกอย่าง
“หลับตา!” ผู้หญิงตวาด เสียงแหลมและดุ
โจวเหย่หลับตา
“ยอง ๆ!”
เขายอง ๆ
“หันไป!”
“ฉันจะหันไปทางไหน? ทางไหนก็มีแต่คน!”
ผู้หญิงเหลือบมองไปรอบ ๆ ด้วยความเดือดดาล อยากหาอะไรขว้างเขา
แต่บนแพไม่มีอะไรเลย
เธออยากคว้าอะไรสักอย่างโดยไม่รู้ตัว มือควานหาอย่างไร้ผลในอากาศ สุดท้ายทำได้แค่กอดแขนตัวเองแน่นขึ้น
แพไม้ห้าตารางเมตรโล่ง ๆ
กับคนเปลือยเจ็ดคน
แพโคลงมาก จนโจวเหย่ลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดผ่านทุกร่างตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
บางคนขายาว บางคนเอวบาง บางคนเว้าโค้งอวบอิ่ม บางคนบางเฉียบและอ่อนเยาว์
หกคน รูปร่างหกแบบ ตอนนี้ทุกคนขดตัว มือกอดอก เข่าชิดกัน ราวกับฝูงนกพิราบขาวที่แตกตื่น
“อย่าเบียดกัน!” โจวเหย่รีบหลับตาอีกครั้งแล้วตะโกน “ถ้าเบียดกันอีกแพจะคว่ำ พวกเราตกเป็นเหยื่อปลากันหมด!”
ไม่มีใครฟังเขา
แพไม้สั่นคลอนอย่างรุนแรงท่ามกลางการผลักไสของผู้หญิง คลื่นซัดสาดกระเซ็น
บางคนเหยียบเท้าใครบางคน บางคนถูกผลักไปที่ขอบแพเกือบตกลงไป เสียงกรีดร้อง เสียงทะเลาะ เสียงร้องไห้ดังระงม
“อย่าผลักฉัน! ฉันจะตกลงไปแล้ว!”
“ศอกใคร โดนฉันแล้ว!”
“ฮือ ๆ ฉันอยากกลับบ้าน…”
“เงียบ!”
จู่ ๆ เสียงผู้หญิงที่เย็นชาก็ดังขึ้น
เป็นหญิงสาวร่างสูงผมยาวสยาย
เธอยอง ๆ อยู่ หลังตั้งตรง ลักษณะมือกอดอกไม่ได้ต่างจากคนอื่น แต่ทำออกมาแล้วกลับดูสุขุม
ผมยาวตกลงมาข้างไหล่ ปิดส่วนกระดูกไหปลาร้าไว้ รูปคางเป็นสันชัดเจน ดวงตารูปดอกท้อสวยงามเต็มไปด้วยความสงบนิ่งไม่หวั่นไหว
ผู้หญิงทั้งหมดเงียบลงพร้อมกัน
“ถ้าเบียดต่อไป แพล่มได้พวกเราตายกันหมด” เสียงนั้นพูดอย่างสงบ จังหวะไม่เร็ว แต่ทุกคำมีน้ำหนักที่มิอาจโต้แย้งได้ “ใจเย็นก่อน กอดอกแล้วก็ยอง ๆ ลง”
หลังจากเสียงกรอบแกรบครู่หนึ่ง เสียงด้านหลังก็ค่อย ๆ สงบลง
“นาย” เสียงผู้หญิงเย็นชาพูด “ชื่ออะไร?”
โจวเหย่ชะงักไปครู่หนึ่งถึงรู้ตัวว่าถามเขา
“โจวเหย่”
“โจวเหย่ ตอนนี้นายนั่งยองอยู่ตรงนั้น ห้ามขยับ ลืมตาได้ แต่อย่ามองเรี่ยราด”
โจวเหย่ลืมตา มองตรงไปข้างหน้า
ตรงหน้าคือทะเลไร้ขอบเขต
แสงแดดจ้า ทะเลสงบนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ
มีเมฆบ้างลอยผ่านเหนือหัว เงาเมฆกวาดผ่านผิวน้ำ ราวกับเป็นสัญญาณเงียบ ๆ บางอย่าง
ด้านหลังมีเสียงพูดคุยเบา ๆ ของผู้หญิง
“แล้วจะเอายังไงต่อ? พวกเราไม่มีผ้าสักผืนเลย…”
“ตรวจสอบสถานการณ์ก่อน ทุกคนบอกชื่อตัวเองหน่อย จำอะไรกันได้บ้าง?”
“ฉันฉินเสี่ยวอวี่… ก็จำได้แค่นอนในหอพัก พอตื่นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว แล้วก็…” เสียงเธอสูงขึ้นมาในทันที “เมื่อกี้มือใครวางบนตัวฉัน?! แกใช่ไหม!” สองสามคำสุดท้ายพุ่งเป้ามาที่โจวเหย่ชัด ๆ
“ฉันก็เพิ่งตื่น! ไม่ได้ตั้งใจ!” โจวเหย่ก็หงุดหงิด นี่จะมาโทษเขาได้ยังไง?
“ผีที่ไหนจะเชื่อ!”
“ฉินเสี่ยวอวี่” เสียงของซูเยว่ขัดบทสนทนา “คุยเรื่องสำคัญก่อน”
ฉินเสี่ยวอวี่ฮึดฮัด ไม่ถามต่อ
แต่โจวเหย่สัมผัสได้ว่าสายตาเธอยังคงทิ่มแทงท้ายทอยเขา
“หลินหว่านเอ๋อ จำได้แค่อาบน้ำในหอพัก” เสียงอ่อนหวาน หางเสียงตวัดขึ้นเล็กน้อย ราวกับขนนกลูบผ่านใบหู
“จ้าวหลิงเอ๋อ… ฉันกำลังนอนอยู่เลย มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง…” มีเสียงสะอื้นปน เสียงนุ่มนิ่ม
“ถังกั่วกั่ว จำได้แค่นอน” เสียงเล็กเบาราวกับยุง ขี้ขลาด
“เย่หว่านชิง เพิ่งวิ่งเสร็จกลับหอมาอาบน้ำ” เสียงค่อนข้างเย็น กระฉับกระเฉง
“ซูเยว่ เหมือนพวกคุณ ความทรงจำสุดท้ายคือนอนในหอ”
โจวเหย่ปั้นภาพของพวกเธอในใจเงียบ ๆ——
(นักเขียนลงรูปนางเอกในคอมเมนต์รายบรรทัดแล้ว พลิกดูในช่องคอมเมนต์นะครับ พวกเหยียนจู่ที่มองไม่เห็นรูป ลองตั้งค่าให้แสดงคอมเมนต์ทุกรายบรรทัดดู)
ซูเยว่ หัวสมองปลอดโปร่งที่สุด ร่างสูง ผมยาว ดูเหมือนเข้าถึงยาก
ฉินเสี่ยวอวี่ อารมณ์ฉุนเฉียว ค่าความแค้นปัจจุบันสูงสุด ใบหน้าสวยประณีตเหมือนฟิกเกอร์ สัดส่วนชัดเจนไม่มีที่ติ
หลินหว่านเอ๋อ อ่อนหวาน อวบอิ่มแต่ไม่เลี่ยน เอวบางอย่างน่าตกใจ เสียงอ่อนหวานน่าฟังจนติดหู
จ้าวหลิงเอ๋อ เสียงนุ่มนิ่ม แต่ไม่ได้จงใจทำ
ถังกั่วกั่ว ขี้แย ร่างบางและอ่อนเยาว์ เสียงพูดเบากว่ายุงอีก
เย่หว่านชิง นิสัยค่อนข้างเย็นชาเช่นกัน หุ่นผอมเพรียวแต่ส่วนโค้งเว้ากระชับมีสัดส่วน คงจะเป็นคนชอบออกกำลังกาย
ผู้หญิงหกคน งามแตกต่างกันหกแบบ
รวมเขาเป็นผู้ชายอีกคน
แม่เจ้า นี่จับคู่เขาเข้าห้องหอพักนางงามรึไง?
เสียงกลไกเย็นเยือกดังขึ้นในหัวของทั้งเจ็ดคนพร้อมกัน——
【ติ๊ง—— ตรวจพบว่าทั้งเจ็ดคนฟื้นแล้ว กำลังเปิดใช้งานระบบ】
【ยินดีต้อนรับสู่ทะเลไร้สิ้นสุด·เอาชีวิตรอดบนแพไม้】
【มนุษย์ทั่วโลกอายุระหว่าง 18 ถึง 50 ปีถูกเคลื่อนย้ายครบแล้ว และสภาพร่างกายกลับคืนสู่ภาวะปกติ】
【เขตพื้นที่ปัจจุบัน เขตหัวเซี่ย 9637 จำนวนผู้รอดชีวิต 99998/100000】
【หมายเลขแพไม้ปัจจุบัน: 9527 พื้นที่: 5 ตารางเมตร ผู้รอดชีวิต: 7 คน】
【กฎทะเลไร้สิ้นสุด การตกปลาเป็นช่องทางเดียวในการหาสิ่งของในช่วงแรก】
【ทุกคนมีกระเป๋าระบบประจำตัว เก็บได้เฉพาะสิ่งของไม่มีชีวิต เก็บเข้าออกด้วยจิต ชนิดเดียวกันซ้อนกันได้ไม่จำกัด】
【กรุณาอย่าลงน้ำง่าย ๆ ใต้น้ำอันตรายถึงขีดสุด】
【วันแรกคือช่วงคุ้มครองมือใหม่ ค่อนข้างปลอดภัย ขอให้เร่งพัฒนา หลังจากวันนี้พวกคุณจะต้องเผชิญกับความท้าทายต่าง ๆ ทุกเจ็ดวันจะมีภัยพิบัติระดับใหญ่หนึ่งครั้ง】
【ท่องแผงเกมในใจเพื่อปลดล็อคแผงคุณสมบัติส่วนตัว】
【เริ่มแจกเบ็ดตกปลาเริ่มต้นให้ผู้รอดชีวิตทุกคน ระดับเบ็ดเป็นแบบสุ่ม แบ่งเป็น S, A, B, C, D ห้าระดับ ยิ่งระดับสูง ความน่าจะเป็นในการตกได้ของมีระดับสูงก็ยิ่งสูง】
【เบ็ดผูกพันแล้วไม่สามารถเปลี่ยนได้ ไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้ ไม่สามารถทำลายได้】
【การตกปลาห้าครั้งแรกต่อวันของเบ็ดพิเศษ จะต้องได้ของเสมอ ประเภทและระดับสุ่ม หลังจากห้าครั้งเป็นต้นไปขึ้นอยู่กับระดับของเบ็ดเป็นตัวกำหนดความน่าจะเป็น】
แผงแสงโปร่งแสงสีฟ้าอมน้ำเงินปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
กลางแผงแสงมีภาพเสมือนของเบ็ดปลาลอยอยู่ กำลังค่อย ๆ รวมตัวเป็นรูปเป็นร่าง
ใต้ภาพเสมือนมีตัวอักษรกระโดดไปมาไม่หยุด
กำลังประเมินระดับ
ตรงหน้าจอของโจวเหย่ ภาพเสมือนของเบ็ดปลานั้นต่างจากคนอื่นมาตั้งแต่แรก
ของคนอื่นนั้นเป็นสีเทาอมขาว มีหมอกจาง ๆ ปกคลุม
ของเขานั้นมีรัศมีสีทองเข้มข้นพัวพันรอบ ๆ ราวกับทองคำที่หลอมละลายถูกเทลงในโครงร่างของเบ็ดปลา สว่างจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
【ประเมินระดับเสร็จสมบูรณ์】
ด้านหลังระเบิดเสียงอุทานดังลั่น
“ฉันระดับ B? ก็พอได้นะ…”
“ระดับ C… ใช้ไม่ได้แล้วใช่ไหม”
“ระดับ A! ฉันได้ระดับ A!”
ความดีใจและเสียงคร่ำครวญปนเปกัน แต่ยังอยู่ในวิสัยปกติ
ระดับ A คือสูงสุด ระดับ B พอรับได้ ระดับ C พอถูไถไป
แล้วถึงตาของโจวเหย่
เสียงของระบบเปลี่ยนไป
ไม่ใช่เสียงกลไกเย็นเยือกอีก แต่เป็นเสียงที่ลึกล้ำกว่า เก่าแก่กว่า ราวกับน้ำทะเลที่ไหลเอื่อย ๆ ในร่องลึกก้นสมุทรหมื่นเมตร
【ตรวจพบความผันผวนผิดปกติ——】
【กำลังปรับเทียบใหม่——】
【ปรับเทียบเสร็จสมบูรณ์】
ตรงหน้าโจวเหย่นั้นแผงแสงระเบิดสว่างวาบ
ทั้งหน้าจอถูกแสงสีทองกลืนกิน ภาพเสมือนเบ็ดปลานั้นรวมตัวเป็นรูปเป็นร่างอย่างสมบูรณ์
ตัวเบ็ดเป็นสีดำสนิทตลอดทั้งคัน วัสดุไม่เหมือนไม้และไม่เหมือนโลหะ บนนั้นมีลวดลายสีทองเข้มไหลเวียน เหมือนคลื่นทะเลและเหมือนอักขระโบราณ
【ขอแสดงความยินดีกับผู้รอดชีวิตโจวเหย่!】
【ได้รับ: ระดับ SSS·พรแห่งเทพสมุทร】
【ไอเท็มหนึ่งเดียว·ทั้งเซิร์ฟเวอร์มีเพียงอันนี้】
【ผูกพันแล้ว ไม่สามารถตกหล่น ไม่สามารถแลกเปลี่ยน ไม่สามารถทำลาย】
【คุณสมบัติ 1: ไม่ต้องใช้เหยื่อ ตกได้โดยตรง】
【คุณสมบัติ 2: หลังจากตกครบ 5 ครั้งแรกในแต่ละวัน เพิ่มการตกพิเศษอีก 5 ครั้ง และต้องได้กล่องของระดับสูง】
【คุณสมบัติ 3: เบ็ดสามารถพัฒนาเลเวลผ่านจำนวนครั้งที่ตกปลา เลื่อนขั้นเพิ่มจำนวนครั้งตกพิเศษ】
【คุณสมบัติซ่อน: การใช้เบ็ดจะค่อย ๆ เสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายของผู้ถือ พละกำลัง ความว่องไว ความทนทาน การป้องกัน——ทุกครั้งที่คุณเหวี่ยงเบ็ด คุณกำลังทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น】
【ค่าสถานะปัจจุบัน】
【โจวเหย่: อายุ 22, ชาย】
【พละกำลัง: 5 (ค่าเฉลี่ย 6)】
【ความว่องไว: 6 (ค่าเฉลี่ย 5)】
【ความทนทาน: 4 (ค่าเฉลี่ย 5)】
【การป้องกัน: 3 (ค่าเฉลี่ย 4)】
ด้านหลังระเบิดเสียงอลหม่าน
“ระดับ SSS?!”
“ไอเท็มหนึ่งเดียว??”
“ระบบเป็นบั๊กรึเปล่า! ทำไมเขาได้ของทอง!”