"ปกติเธอกินอะไร"
เมิ่งซูได้ยินดังนั้น ในที่สุดก็จะได้กินข้าวสักที เขาเผยอรอยยิ้มกว้าง "กินได้ทุกอย่าง ไม่เลือก"
หลิงชิงเจวี๋ยว่า "เมือกสไลม์กินไหม"
"...หา" รอยยิ้มของเมิ่งซูแข็งค้างบนใบหน้า
หลิงชิงเจวี๋ยหยุดอยู่หน้าตู้เย็น เปิดหาของง่าย ๆ แต่ไม่เจอวัตถุดิบที่เหมาะ "ไม่กินเหรอ"
"บ้านนายไม่มีของกินปกติ ๆ บ้างเลยเหรอ"
หลิงชิงเจวี๋ยเชิดคางไปทางเขา "มาดูเองสิ อยากกินอะไร"
เมิ่งซูตบก้นตัวเองลุกจากโซฟา เดินไปข้างตู้เย็น มองเข้าไปเห็นเพียงเนื้อดิบสีฟ้าอยู่หลายจาน
เนื้อสีฟ้า
นี่มันสัตว์อะไรอีก
เมิ่งซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถามว่า "นี่เนื้ออะไร"
"เนื้อราชามังกร"
"...ราชามังกร"
หลิงชิงเจวี๋ยว่า "เป็นปลายักษ์ชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่ในทะเลลึก เพราะมันแข็งแกร่งมาก เลยถูกเรียกเล่น ๆ ว่าราชามังกร"
"บ้านนายมีแต่เนื้อราชามังกรเนี่ยนะ"
หลิงชิงเจวี๋ยเลิกคิ้ว "ทำไม ไม่ได้เหรอ"
ที่แท้คนนี้ชอบกินปลา สมกับที่เป็นแมวน้อยน่ารักจริง ๆ
เมิ่งซูไม่ได้คิดสักนิดว่าแมวน้อยน่ารักจะไปเอาปลาราชามังกรน้ำลึกมาได้ยังไง ครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง "ฉันกินนี่ได้ไหม"
หลิงชิงเจวี๋ยว่า "ได้ จ่ายตังค์"
"...เท่าไหร่"
"พันห้าร้อย"
"มื้อนึง"
"เนื้อปลาชิ้นนึง" หลิงชิงเจวี๋ยตอบเรียบ ๆ
เมิ่งซูดูออกว่าเขาชอบเนื้อปลานี่มากจริง ๆ ไม่อยากแย่ง จึงถามต่อ "นายกินแค่นี้เหรอ"
"ก็กินอย่างอื่นด้วย แต่ช่วงนี้ราชามังกรเยอะ เลยจับมาแค่นี้"
"ไหนว่านายใช้เวทต่อสู้ไม่เป็นไง"
"แค่จับปลา ต้องใช้เวทด้วยเหรอ"
เมิ่งซูหัวเราะทั้งกล้ำกลืน "แล้วมีของกินอย่างอื่นไหม ผลไม้ก็ได้ ผัก มันฝรั่ง หรือบะหมี่สักชาม"