เขาไม่พูด หลิงชิงเจวี๋ยก็จะโมโหอีก ดึงหางกลับมาแรง ๆ “นี่แกฟังฉันพูดอยู่หรือเปล่า”
เมิ่งซูได้สติ เขาแค่ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร
เขาอยากบอกว่าแกไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นเพื่อฉัน ฉันอยู่ได้ไม่นานขนาดนั้น รอให้ฉันตายไป แกก็ลืมฉันซะ แล้วหาคนใหม่เถอะ
คำพูดนี้เอ่ยปากไม่ได้ เมิ่งซูแข็ง ๆ หาข้ออ้าง “ฉันกำลังคิดว่าจะทำยังไงถึงจะเอาชนะแกได้ แกยอมทำเพื่อฉันมากขนาดนี้ จริง ๆ …ขอบคุณมากเลยนะ”
“……ก็ใครใช้ให้แกเป็นแฟนฉันล่ะ”
หลิงชิงเจวี๋ยพึมพำเบา ๆ สองสามคำ แล้วเร่งเสียงขึ้น “ยังไงแกก็หาทางเอาเอง หอคอยราชาอสูรนั่นทั้งมืดทั้งหนาว ฉันไม่อยากอยู่ข้างใน”
เจ้าแมวขี้อ้อนขนาดนี้ จะทนหอคอยราชาอสูรได้ยังไง
ขอบตาของเมิ่งซูแดงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาขยี้ตาครั้งหนึ่ง แล้วพูดอู้อี้ “ได้ ฉันจะหาทางเอง ไม่ให้แกถูกขังเข้าไปเด็ดขาด”
หลิงชิงเจวี๋ยพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าคนแบบไหนถึงจะเอาชนะฉันได้ แต่ถ้าแกกับฉันค่าความชอบถึงหนึ่งร้อย แกก็ต้องเอาชนะฉันให้ได้”
“ค่าพลังฉันตอนนี้…” เมิ่งซูเหลือบมองหน้าต่างข้อมูล “พลังโจมตีแค่ห้าร้อยเอง”
นี่ยังอยู่ภายใต้การหนุนของเหมียวเหมียวเจี้ยน พลังโจมตีของเขาก็ยังไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของหลิงชิงเจวี๋ยเลยด้วยซ้ำ
หลิงชิงเจวี๋ยเห็นความห่อเหี่ยวของเขา จึงพูดเย็นชาว่า “ขีดจำกัดของมนุษย์กับสัตว์ไม่เหมือนกัน แต่พวกแกจะได้รับพรจากกฎหมาย ยังไงก็ต้องหาทางเอาชนะฉัน”