เมิ่งซูปัดฝุ่นบนตัวแล้วรักษาท่าทีสงบนิ่ง “คุณเคยมาที่นี่ไหม”
สวี่หลินโจวยังไม่ทันตั้งตัว มองรอบตัวด้วยสีหน้างงงวย
“ที่นี่มัน...”
เมิ่งซูเห็นท่าทางเขาแบบนั้นก็รู้ว่าไม่เคยมา จึงอธิบายอย่างมีน้ำใจ “แผนที่บอกว่าที่นี่คือป่าอสูรเวท ตามชื่อเลย มีอสูรเวทมากมาย”
“ป่าอสูรเวท...” สวี่หลินโจวหน้าเผือดทันที “ทำไมถึงถูกส่งมาที่นี่!”
“น่ากลัวมากเหรอ”
“แม่ผมเคยบอกว่า ป่าอสูรเวทเป็นป่าที่ใหญ่ที่สุดในทวีปของเรา มีสัตว์ประหลาดแข็งแกร่งนับไม่ถ้วน ใครไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญมืออาชีพไม่มีทางกล้าเข้าใกล้!”
เมิ่งซูพยักหน้า ไม่มีท่าทีตื่นตระหนก “อย่างนี้นี่เอง งั้นเราจะหาทางออกจากที่นี่ได้ยังไง”
ลมพัดผ่าน สวี่หลินโจวเหมือนกวางที่ตกใจกลัวส่งเสียงกรีดร้อง แล้วกอดแขนเมิ่งซูแน่น “สัตว์ประหลาดกำลังมา!”
“ไม่ใช่ ลมแค่พัดผ่าน”
เมิ่งซูจับหัวเขาไว้ บังคับให้เขาสงบสติ “นี่ สวี่หลินโจว มองผมสิ เราจะออกไปจากที่นี่ยังไงกันแน่”
“ผม... ผมไม่รู้...” สวี่หลินโจวร้องไห้โฮ “แม่ไม่เคยบอก ท่านไม่ให้ผมเป็นนักผจญภัย ผมจะไปรู้ได้ไง! เราสองคนต้องตายที่นี่แน่!”
“เฮ้ย นายพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ”
เมิ่งซูยิ้มตบหัวเขาเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นนุ่มนวล “ไอ้บื้อ พวกเราจะมาตายด้วยกันที่นี่ได้ยังไง”