เมิ่งซูเบิกตากว้างขึ้นทันใด "นายจะบอกว่าผู้ใหญ่บ้านหัวล้านนั่นเตะนายจนคว่ำงั้นหรือ?"
หลิงชิงเจวี๋ยยิ่งกระอักกระอ่วน "ตอนนั้นข้ามีตราผนึกในร่าง และข้าเพิ่งสามขวบ..."
เขาเน้นย้ำหลายครั้งแล้วว่า ตอนนั้นเขาเพิ่งสามขวบ ฉะนั้นการถูกกฎหมายหลอกลวง และถูกผู้ใหญ่บ้านเตะคว่ำก็ล้วนสมเหตุสมผล
"ข้านึกว่าเขาอ่อนแอเสียอีก!" เมิ่งซูนึกถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของผู้ใหญ่บ้านแล้วขนหลังลุก "ที่แท้เขาเอาชนะเจ้าได้"
"ก่อนที่ข้าจะมา เขาคอยปกป้องอ่าวจันทราตลอด ฝีมือย่อมแข็งแกร่ง มิฉะนั้นจะเป็นผู้ใหญ่บ้านได้อย่างไร?"
อ่าวจันทราของพวกเจ้าช่างซ่อนเสือซ่อนมังกรเสียจริง!
สุ่มดึงตาแก่สักคนออกมาก็เป็นสุดยอดฝีมือระดับเพดาน
เมิ่งซูหัวเราะเบา ๆ สองที แล้วก็กล่าวประณามด้วยความเดือดดาล "เขาแม้แต่แมวน้อยยังเตะ ไม่ใช่คนแล้ว!"
หลิงชิงเจวี๋ยในตอนนั้นยังไม่ชื่อหลิงชิงเจวี๋ย เขาไม่มีชื่อ
สัตว์ทุกตัวไม่มีชื่อ แม่ของเขาก็เรียกเขาเพียงว่าเหมียวเหมียว
หลังจากออกจากเกาะเหมียวเหมียว แม้พลังส่วนใหญ่จะถูกผนึกไว้ แต่ก็ยังคงสูญเสียการควบคุมเป็นครั้งคราว ก่อหายนะใหญ่หลวง
เขาเดินจากเหนือสุดของทวีปจรดใต้สุด ถึงอ่าวจันทราแล้ว พลังก็สูญเสียการควบคุมอีกครั้ง
ครานั้นผู้ใหญ่บ้านปรากฏตัว ไม่ปฏิบัติตามกฎ "ห้ามโจมตีตัวเอกขณะแปลงร่าง" โดยสิ้นเชิง ตรงเข้ามาสองตีน ขัดจังหวะการร่ายเวท
เดิมทีเหมียวเหมียวไม่บาดเจ็บ ตัวก็สะอาดหมดจด ราวกับตุ๊กตาแกะสลักจากหยกชั้นดี
ผลคือถูกผู้ใหญ่บ้านสองตีนเตะจนก้นบาน มีรอยรองเท้าใหญ่สองรอยบนก้น นอนคว่ำหน้าอย่างน่าสมเพช