เหมียวเหมียวเก็บปลาใส่ตะกร้าหมดแล้ว กำลังจะออกไป แต่ปลาตัวหนึ่งกลับดิ้นสุดตัว กระโดดออกจากตะกร้าไปอีก!
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที อยากจะวิ่งไปจับปลาตัวนั้นกลับมา แต่มือช้าไปนิด ได้แต่มองตาปริบๆ ขณะปลาตกลงไปในลำธาร
เมิ่งซูหัวเราะอยู่ข้างๆ “ที่แท้นายก็มีพลาดเหมือนกันนี่นา”
หลิงชิงเจวี๋ยว่า “ฉันน่าจะทุบมันให้สลบก่อน เรื่องคราวหลังจะได้ไม่วุ่นวายขนาดนี้”
ส่วนเหมียวเหมียวพอเห็นปลาของตัวเองหนีไป ก็เหม่อไปชัดๆ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นหลายวิ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอขอบตา
ตามกฎแล้ว เขาจับได้สามตัวแล้ว ถึงปลาตัวนี้จะหนีไป เขาก็จับเพิ่มไม่ได้อีก
เมิ่งซูปวดใจแทบขาด เสียดายที่ตรงนี้เป็นแค่ความทรงจำ ถึงจะปวดใจแค่ไหนก็ทำได้แค่ยืนมองด้วยใจกระวนกระวาย
“แมวน้อยเอ๋ย ของที่เจ้าทำตกไปคือปลาทองตัวนี้? หรือปลาเงินตัวนี้? หรือว่าปลาสดที่ใกล้ตายตัวนี้กัน?”
ตอนที่เหมียวเหมียวกำลังจะจากไป ผืนน้ำในลำธารก็เปล่งแสงสีทองลอยขึ้นมา มีร่างหนึ่งหุ้มด้วยแสงทองทั้งตัวปรากฏขึ้นกลางอากาศ
คนผู้นี้รูปร่างแปลกประหลาดเกินไป มองไม่เห็นหน้า ราวกับเป็นก้อนแสงขนาดยักษ์
เหมียวเหมียวตาแทบบอดเพราะแสงนั้น ต้องยกมือขึ้นบังตา “นายเป็นใคร?”
ก้อนแสงว่า “ข้าคือเทพารักษ์แห่งสายน้ำ แมวน้อยผู้ขยันและจิตใจดีงามเอ๋ย ความดีของเจ้าทำให้ข้าประทับใจนัก บัดนี้จงบอกข้าเถิดว่าเจ้าทำสิ่งใดตกไป ปลาทอง ปลาเงิน หรือปลาสดตัวนี้กัน?”