"ไปโลกของข้า?" เมิ่งซูไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดเช่นนี้ "น่าจะยุ่งยากมาก อีกอย่างพวกเราก็ไม่มีเงิน ไปถึงนั่นก็ไม่มีที่ซุกหัวนอนสักแห่ง..."
น่าเสียดายที่หลิงชิงเจวี๋ยยืนกราน "ข้าอยากไป"
เมิ่งซูตามใจเขามาตลอด ลังเลครู่หนึ่ง "เวลาไหลเวียนต่างกัน ถ้าไปโลกนั้น วันหยุดก็จะเหลือแค่สามวันกว่า ๆ แล้วนะ"
"เช่นนั้นก็เล่นสามวัน เหลือครึ่งวันกลับมา พักผ่อนให้เต็มที่สักช่วงหนึ่ง"
พูดอีกอย่าง การให้หลิงชิงเจวี๋ยเข้าใจโลกของเขาก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ที่นี่พวกเขามีชีวิตเป็นอมตะ วันหยุดมีมากมาย ไม่ขาดวันหยุดไม่กี่วันนี้หรอก
เมิ่งซูพยักหน้า "ดีเลย งั้นไปยื่นเรื่องที่ศูนย์ชุมชนก่อนดีไหม?"
การเดินทางข้ามต่างโลกต้องผ่านการตรวจสอบที่เข้มงวดมาก และต้องมีเหตุผลอันสมควร ผ่านการอนุมัติทีละขั้น ๆ จนกว่ากฎหมายจะยอมรับ แน่นอนว่าหลิงชิงเจวี๋ยไม่มีความอดทนรอ หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงฉีกมิติออกจากไปตรง ๆ แต่ตอนนี้แต่งงานแล้ว เขากลับระมัดระวังตัวมากขึ้น เพราะกฎหมายสู้เขาไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่ากฎหมายจะไม่ลงมือกับเมิ่งซู
เมื่อมีจุดอ่อน แม้แต่แมวนิสัยเสียอย่างหลิงชิงเจวี๋ยก็ยังรู้จักอดทนอดกลั้น
ช่วยไม่ได้ สุดท้ายแล้วเมิ่งซูสำคัญกว่า
แรกเริ่มหลิงชิงเจวี๋ยคิดไม่ตก ในโลกนี้มีคนตั้งมากมาย เหตุใดเมิ่งซูจึงร่วงลงมาบนระเบียงบ้านของเขา บังเอิญทำให้เขารู้สึกรำคาญจนทำอะไรไม่ถูก แล้วก็ตกหลุมรักลงทีละก้าว ๆ โดยไร้แรงต้านทานใด ๆ
ครั้นภายหลังหลิงชิงเจวี๋ยได้ตรึกตรองดูแล้ว จึงเข้าใจว่าเมิ่งซูปรากฏกายข้างกายเขาได้อย่างเหมาะเจาะปานนั้น คงเป็นเพราะกฎหมายรู้ว่าเขาเป็นหายนะอันตราย แต่จัดการเขาไม่ได้ จึงคัดเลือกมาอย่างดี ออกแบบร้อยเล่ห์ จึงทำให้เมิ่งซูตกลงมาจากฟ้า
พอมีเมิ่งซูเป็นดั่งฝักดาบ หลิงชิงเจวี๋ยก็ลดทอนความแหลมคมลงมาก กระทำสิ่งใดไม่ตามอำเภอใจอีกต่อไป อย่างน้อยที่สุด ก่อนทำเรื่องเลวร้าย เขาจะคำนึงถึงความรู้สึกของเมิ่งซู
หากเขาเป็นแมวที่ดี กฎหมายก็จะให้เจ้าของแก่เขาคนหนึ่ง
หากเขาเป็นแมวเลว กฎหมายก็จะเอาตัวเจ้าของกลับคืนไป
นี่คือการแลกเปลี่ยน ถ่วงดุลความสามารถของหลิงชิงเจวี๋ย เพื่อแลกกับการที่เมิ่งซูได้อยู่ข้างกาย