เมิ่งซูพบเจอสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก เปลือกตากระตุกหนักกว่าเดิม "ไร้ผลแล้ว ข้าดูเหมือนจะกลับไปไม่ได้แล้ว"
กลับไปไม่ได้แล้ว
สี่คำสั้น ๆ เรียบง่าย ทว่าหนักอึ้งตกลงบนหัวใจของกันและกัน
รอยยิ้มบาง ๆ ที่หลงเหลืออยู่บนใบหน้าหลิงชิงเจวี๋ยเลือนหายสิ้น แต่ละคำเปล่งออกมาด้วยแรงทั้งหมดที่มี "เส้นทางเชื่อมระหว่างสองโลกถูกกำหนดโดยกฎหมายสูงสุด ถึงกับไร้ผลเช่นนี้……"
วันนี้เป็นวันที่สามที่เมิ่งซูพำนักอยู่ในโลกนี้
เขาจำต้องกลับบ้าน
ลมหายใจของหลิงชิงเจวี๋ยถี่เร็วขึ้น เขาใช้แขนข้างเดียวโอบเอวเมิ่งซู คว้าตัวขึ้นมาอุ้มไว้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง จากนั้นก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ความเร็วสูงยิ่งนัก เมิ่งซูยังไม่ทันได้ตอบสนอง หลิงชิงเจวี๋ยก็พุ่งปะทะดุจดาวตกที่ซัดเข้าใส่กำแพงนับสิบชั้นจนพังทลาย
เศษหินกระเด็นเชือดใบหน้า เมิ่งซูตกใจกับหลิงชิงเจวี๋ยไม่น้อย เสียงถูกกลบด้วยเสียงลมและเสียงระเบิด "เหมียวเหมียว……เจ้าหยุดก่อน! อย่าเพิ่งร้อนใจ เหมียวเหมียว!"
เร็วขึ้นอีก!
ต้องเร็วขึ้นอีก!
เขาวงกตนี้ใหญ่เกินไปแล้ว หากเดินหน้าอย่างเชื่องช้า ก่อนฟ้ามืดก็ไม่มีทางบุกถึงใจกลางเขาวงกตได้!
หากบอสตัวนั้นรับมือยากเย็น เมิ่งซูอยู่ในโลกนี้เกินสามวัน พลังชีวิตจะถูกผลาญจนสิ้นแรง
เมิ่งซูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเอาแรงมหาศาลมาจากไหน เขาถูกโอบอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว ดิ้นรนขัดขืนก็ไม่หลุด "เจ้าทำใจเย็นก่อน! ทำลายลงแบบนี้ตัวเจ้าเองก็ทนไม่ไหว! หากตรงกลางมีกับดักล่ะก็——"