กฎหมายกล่าวว่า “นิยามของความรักนั้นกว้างใหญ่ ความรักอันยิ่งใหญ่เพื่อมวลมนุษย์ ความรักเล็ก ๆ เพื่อคนเพียงคนเดียว บางทีอาจเป็นเพราะมีเจ้า เขาจึงรักคนอื่น ๆ ในอ่าวจันทราด้วย”
หลิงชิงเจวี๋ยยังคงรู้สึกไม่ยุติธรรม “ข้าจะไปอยู่ในระดับเดียวกับคนอื่นได้ยังไง?”
เขาเบือนหน้าหนี พึมพำอย่างไม่พอใจ “ถ้าเป็นข้า จะมีเขาแค่เพียงคนเดียว”
โลกของเจ้าเหมียวตัวน้อยนั้นเล็กนัก เล็กจนจุคนได้เพียงหนึ่งเดียว
ทะเลสาบคิดในใจว่า เจ้าคิดว่าทุกคนใจแคบเหมือนเจ้าหรือ?
เมิ่งซูนั้นจิตใจกว้างขวาง ส่วนเจ้าหน้าเหมียวเหมียวจอมอสูรนี่เจ็บแค้นไม่ลืม ใจแคบยิ่งกว่าปลายเข็มอีก
เขาอยากช่วยโลก แต่เจ้าอยากทำลายโลก
ระดับศีลธรรมความคิดของพวกเจ้าต่างกันราวฟ้ากับเหว
กฎหมายกล่าวว่า “ไม่ว่าอย่างไร ในความรักของเขาก็มีเจ้าอยู่ด้วย เพียงแต่เขาผูกพันกับโลกนั้นลึกซึ้งเกินไป จึงทำให้สัดส่วนของเจ้าถูกลดทอนลง”
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ได้ถูกปลอบเลยสักนิด กลับยิ่งอิจฉามากขึ้น “เขาไม่ควรจ้องมองแค่ข้าหรือ? ในเมื่อชอบข้า แล้วทำไมยังต้องไปชอบโลกนั้นอีก?”
“เจ้าก็เป็นส่วนหนึ่งของโลกนั้นนะ!” กฎหมายเคยเห็นคนไร้เหตุผลมาแล้ว แต่ก็เพิ่งเคยเจอคนไร้เหตุผลได้ขนาดนี้เป็นครั้งแรก พูดหว่านล้อมอย่างเหนื่อยใจ “บางทีอาจเป็นรักวัวให้ผูก รักลูกให้ตีก็ได้”
“ข้าไม่เอารักวัวให้ผูก รักลูกให้ตีหรอก” หลิงชิงเจวี๋ยน้ำมันกับน้ำไม่ต่างกัน “ความรักของเขาควรจะให้ข้าเหมียวตัวเดียว”
ทะเลสาบพึมพำในใจ ไม่ใช่แค่เจ้าแมวเหมยหลี แต่ยังเป็นเจ้าแมวเห็นแก่ตัวอีกด้วย
นิสัยแย่ ๆ แบบนี้ คงมีแต่เมิ่งซูเท่านั้นที่ทนได้