เจ้าแมวในอ้อมกอดตัวเล็กนิดเดียว ขนเรียบลื่นเป็นเงางาม อุ้มแล้วนุ่มนิ่ม
เมิ่งซูกลัวจะบีบมันตายโดยไม่ตั้งใจ แถมยังอุ้มแมวไม่ค่อยเป็น มือไม้พันกันไปหมด "เหมียวเหมียว เจ้าร่างเดิมทำไมตัวเล็กอย่างนี้..."
"เหมียว"
แม้แต่ภาษาคนก็พูดไม่ได้แล้ว!
ยังดีที่เมิ่งซูเรียนภาษาแมวมา "เพราะตอนนี้สูญเสียพลังเวทไป เลยคงสภาพได้แค่ร่างพื้นฐานอย่างนั้นหรือ นี่ก็ขนาดแมวธรรมดาจริง ๆ..."
หลิงชิงเจวี๋ยอยากกระโดดลงจากอ้อมกอดเขา แต่เมิ่งซูกลับกอดแน่นขึ้น "เอาล่ะ ข้าอุ้มเจ้าเดินเอง ที่นี่กดทับเจ้ามากเกินไป เจ้าคงเหนื่อยน่าดู ตัวเจ้าเบาขนาดนี้ ข้าอุ้มเจ้าสบายมาก"
เขาอุ้มเจ้าแมวขึ้นมา แตะปลายจมูกกับจมูกสีชมพูอ่อนของอีกฝ่าย ยิ่งมองยิ่งน่ารัก อดไม่ไหวเอาใบหน้าไปคลอเคลียอีกฝ่าย "เจ้าช่างน่ารักจริง"
เหมียวเหมียวไม่หลบ ปล่อยให้เขาคลอเคลียด้วยสีหน้าเย็นชา
แม้ว่าแมวทำหน้าเย็นชาก็ไม่มีใครดูออกหรอก
เมิ่งซูกอดมันไว้แล้วหอมแก้มมันติดต่อกัน เนอะหนะไม่ยอมห่าง "นี่คือร่างเดิมของเจ้าอย่างนั้นหรือ ถ้าเจ้าเผยร่างเร็วกว่านี้ ข้าคงกอดเจ้านอนทุกคืนแล้ว!"
หลิงชิงเจวี๋ยตกใจมาก
เพียงแค่กลายเป็นเหมียวเหมียว เมิ่งซูก็ยอมกอดเขานอนแล้วอย่างนั้นหรือ
รู้ว่าเรื่องมันง่ายขนาดนี้ เขายังต้องใช้หางเป็นข้ออ้างอีกหรือ
น่าหงุดหงิดจริงเชียว
เมิ่งซูกอดเจ้าแมวไว้แนบอก หลุบตายิ้ม "ข้าจะเดินต่อไปแล้วนะ อีกเดี๋ยวข้าจะปกป้องเจ้า ไม่ให้อสูรเวทสาดเลือดโดนตัวเจ้า"