ทั้งสองวิ่งไม่คิดชีวิต ท่ามกลางแสงไฟและสายฟ้าที่แล่นแปลบปลาบ ไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว
พวกเขาวิ่งมาจนถึงสถานีเปลี่ยนผ่านวงแหวนเวทมนตร์ที่เชื่อมระหว่างเมือง ฝูงชนพลุกพล่านจนไม่ต้องกังวลว่าจะถูกตามล่าอีกต่อไป
เจียเจาดึงแขนเมิ่งซู ขมวดคิ้วพูดว่า "แปลกจัง ดูเหมือนพวกมันจะไม่ตามมา"
เมิ่งซูหอบหายใจ พลางปาดเหงื่อ "หรือว่าเราจะเข้าใจพวกเขาผิด? พวกเขาเป็นคนซื่อสัตย์รักษาคำพูดจริง ๆ?"
"จะเป็นไปได้ยังไง?" เจียเจางุนงงยิ่งกว่าเขา "พวกนั้นสอนศิษย์อย่างฉันออกมาได้ แล้วพวกเขาจะเป็นคนดีอะไรได้?"
ที่แท้แกก็รู้ตัวนะว่าแกไม่ใช่คนดี!
เมิ่งซูอยากต่อยเขาสักสองหมัด แต่ก็ข่มอารมณ์ไว้ "แน่ใจนะว่าพวกนั้นไม่ตามมา?"
"น่าจะไม่นะ ยังไม่รู้สึกถึงพลังเวทเลย"
"นั่นก็แปลกจริง ๆ เงินตั้งมากมายขนาดนั้น พวกนั้นยกให้เราง่าย ๆ เลย?"
เจียเจาลูบคาง "ฉันก็ว่างั้นนะ เท่าที่รู้ พวกมังกรโดยธรรมชาติลามกและโลภมาก ผู้อำนวยการจะปล่อยเราง่าย ๆ ได้ยังไง?"
"ช่างเถอะ พวกนั้นไม่ตามมาก็ดีแล้ว รีบกลับกันเถอะ ที่นี่ไม่ควรอยู่"
เจียเจาก็เลิกกังวล "พูดถูก ใครจะสน ยังไงพวกนั้นก็ไม่ตาม พวกเราหนีไปเลยก็แล้วกัน"
พวกเขาใช้วงแหวนเวทมนตร์เคลื่อนย้ายไปยังอ่าวจันทรา การเดินทางที่เหลือต้องไปเอง เมิ่งซูจ่ายค่าจ้างทองคำส่วนหนึ่งให้เจียเจาตามที่ตกลงไว้ มองดูท้องฟ้า คิดว่าน่าจะถึงบ้านก่อนคลื่นสัตว์อสูรแน่