เมิ่งซูลงจอดบนเตียงของตัวเอง
เขาเงยหน้าขึ้นมองแผงค่าสเตตัสของตน ที่ค่าป้องกันเขียนเลขศูนย์ไว้ชัดแจ้ง เป็นเครื่องยืนยันว่าร่างกายในโลกจริงของเขาย่ำแย่ถึงขั้นไร้ทางเยียวยา
ถอยห่างจากความตายเพียงก้าวเดียว
สภาพจิตใจในโลกจริงย่ำแย่นัก เมื่อมาอยู่ที่นี่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะได้รับผลกระทบ
มองอะไรก็พร่ามัว เมิ่งซูขยี้ตา สภาพก็ไม่ได้ดีขึ้น
เขาทอดถอนใจแผ่วเบา ช่างเถิด ขอแค่ยังพอเห็นทางเดินก็แล้วกัน
ดีตรงที่ความคล่องตัวของร่างกายไม่ได้รับผลกระทบ เมิ่งซูก้มลงมองอัญมณีและลูกแก้วในฝ่ามือ คิดคำนวณว่าจะคืนให้หลิงชิงเจวี๋ยอย่างไรดี
อัญมณีเม็ดนี้เป็นของที่แม่ของหลิงชิงเจวี๋ยทิ้งไว้ให้ มีความหมายยิ่งยวด เขาจำเป็นต้องคืนให้หลิงชิงเจวี๋ย
ส่วนลูกแก้วเม็ดนี้...คนหยิ่งทรนงอย่างหลิงชิงเจวี๋ยต้องดูแคลนแน่นอน เขาเองก็อายเกินกว่าจะยื่นให้ สู้หาโอกาสยัดใส่ลิ้นชักสักบานหนึ่ง เสแสร้งทำเป็นมอบให้หลิงชิงเจวี๋ยแล้วกัน
เมิ่งซูเก็บอัญมณีซ่อนไว้ใต้หมอนก่อน สอดลูกแก้วใส่กระเป๋ากางเกง
ร่างกายย่ำแย่เกินไป เขาอยู่ในโลกนี้ได้แค่สองวัน
และนี่ก็คือการข้ามมิติครั้งสุดท้ายของเขา
ต้องรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย
เมิ่งซูหมุนตัวลงบันไดไปชั้นล่าง ได้กลิ่นไหม้ฉุนแสบจมูกมาแต่ไกล ใจร้องว่าซวยแล้ว ใช้วิชาตัวเบาโผล่พรวดถึงในครัว
เป็นไปตามคาด ในครัวเต็มไปด้วยม่านควัน หลิงชิงเจวี๋ยสำลักควันจนไอไม่หยุด ร่างกายโค้งงอเล็กน้อยในควันหนาทึบ ช่างเป็นท่วงท่าที่อนาถา
เมิ่งซูพุ่งเข้าไปปิดไฟ รีบดันหน้าต่างออกเพื่อระบายอากาศ "คุณบรรพบุรุษของผม! คุณจะทำอะไรน่ะ!"