ความทรงจำหยุดลงเพียงเท่านี้
สมดังที่หลิงชิงเจวี๋ยปรารถนา ความปรารถนาของเมิ่งซูเกี่ยวพันกับเขาจริง ๆ
เพียงแต่หลิงชิงเจวี๋ยยืนนิ่งอยู่กับที่ แผ่นหลังตั้งตรง เวลาคล้ายหยุดลง ณ ขณะนี้
เขาจ้องมองเมิ่งซูไม่วางตา อีกฝ่ายยังคงนั่งเหม่ออยู่ริมเตียง วิญญาณเกือบโปร่งใส ราวกับจะสลายไปทุกขณะ
ทะเลสาบร้อนใจจนทนไม่ไหว เอ่ยปากถามว่า “เป็นยังไงบ้าง ความปรารถนาของเขาเกี่ยวกับเจ้าใช่ไหม”
“…”
หลิงชิงเจวี๋ยไม่สนใจเขา
ทะเลสาบฝืนใจพูดต่อ “ในเมื่อวิญญาณครบเจ็ดแล้ว งั้นคืนชีพเขาเลยดีไหม มีอะไรค่อยคุยกันต่อหน้าได้ไหม”
หลิงชิงเจวี๋ยขยับลูกตาช้า ๆ
เขาคลายผนึกวิญญาณทั้งหมด ร่ายเวทหนึ่ง จากนั้นวิญญาณทั้งหมดก็บินเข้าร่างเมิ่งซู
วิญญาณแยกจากร่างนานเกินไป เมื่อหลอมรวมจึงไม่ราบรื่นนัก
กฎหมายแอบยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น เขาต้องหาทางส่งหลิงชิงเจวี๋ยไปจากที่นี่โดยเร็ว
เด็ดขาดไม่อาจปล่อยให้ตัวตนอันตรายเช่นนี้อยู่ที่นี่ต่อไป
ขั้นตอนการหลอมรวมวิญญาณโดยรวมราบรื่นมาก ร่างวิญญาณของเมิ่งซูค่อย ๆ แข็งตัว สีหน้าไม่เหม่อลอยอีกต่อไป ดวงตาเริ่มแจ่มชัด
การฝืนชะตาสวรรค์ทำให้ข้างนอกฟ้าร้องฟ้าผ่า เมฆดำอึมครึม
หลิงชิงเจวี๋ยเปลี่ยนสภาพอากาศทันท่วงที โดยไม่สนใจว่าสภาพอากาศในสายตาคนอื่นจะประหลาดเพียงใด เดี๋ยวพายุถาโถม เดี๋ยวท้องฟ้าสดใสไร้เมฆ
กฎหมายหลั่งน้ำตาอย่างเงียบ ๆ
สภาพอากาศประหลาดวันนี้ เพียงพอให้นักดาราศาสตร์พวกนั้นนอนไม่หลับตลอดสามวันสามคืน