เสี่ยวไกวขาอ่อน ทรุดลงนั่งกับพื้นในพริบตา
มันไม่ยอมจำนน ยื่นอุ้งเท้าออกไป เพิ่งจะแตะโดนร่างของสองศพนั้น ร่างนั้นก็กลายเป็นฝุ่นธุลี สลายไปตามสายลมเช่นนี้
“เหมียว——!”
มันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ ๆ ก็ออกวิ่งอย่างบ้าคลั่ง วิ่งไปตามถนนที่กลายเป็นซากปรักหักพัง “อาจารย์! พี่สาว! เสี่ยวฮวา! ซานซาน!”
มันเรียกชื่อมากมาย แต่ไม่มีแมวตัวใดขานตอบมันเลย
เมิ่งซูสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวในใจของมัน มันไม่อาจเข้าใจทุกสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า ทั้งที่ก่อนออกจากบ้านทุกอย่างยังดีอยู่ คุณพ่อคุณแม่บอกว่าจะเตรียมปลาแห้งตัวเล็กไว้เป็นอาหารเย็นให้มัน
บ้านล่ะ? เมืองเล็ก ๆ ล่ะ? สวนสนุกเหมียวเหมียวล่ะ?
เสี่ยวไกวเอาแต่วิ่งพล่านราวกับเสียสติ มันวิ่งผ่านทุกอาคาร ร้องเรียกแมวทุกตัวที่มันรู้จัก
ไม่มี ไม่มี ไม่มี
ก็ยังไม่มี
ทั้งเมืองถูกทำลายด้วยการระเบิด
สะเก็ดไฟคละเคล้าขี้เถ้า เศษซากปลิวว่อนในอากาศ สวนสนุกเหมียวเหมียวที่เคยมี ณ บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง ไม่อาจหาร่องรอยวันวานได้อีก
สมองของเสี่ยวไกวหยุดคิด มันเดินโซเซไปยังที่ตั้งของวิทยาลัยเหมียวเหมียว ถึงแม้ที่นั่นจะพังทลายแล้ว และพี่สาวของมันก็กำลังเรียนคาถาแปลงร่างอยู่ในนั้น
มันเห็นศพแมวมากมาย
“……พี่สาว?” เสี่ยวไกวพึมพำเบา ๆ แบกความคาดหวังอันน่าขัน ร้องเรียกซ้ำ ๆ “พี่สาว? อยู่ไหม? พี่สาว……”
สายลมพัดผ่านมาอีกครั้ง
เมิ่งซูรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวของพลังเวทแล้ว เขาลนลานอยากจะควบคุมร่างให้ออกไป แต่เสี่ยวไกวเลเวลต่ำเกินไป ไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวอันน่าสะพรึงนี้เลย ยังคงยืนโง่อยู่ตรงนั้นรอความตาย