อาบน้ำเสร็จ ฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว
เมิ่งซูยังไม่ได้นอน เขาเช็ดผมแห้ง ตั้งใจจะกลับห้องตัวเองไปพักผ่อน
หลิงชิงเจวี๋ยตามเขาติด ๆ ถามว่า “นายไม่กอดฉันนอนเหรอ”
“นายอยากให้ฉันนอนเป็นเพื่อนเหรอ”
หลิงชิงเจวี๋ยมีสีหน้าตึงเครียดเล็กน้อย ถามอย่างประหลาด “ไม่ควรนอนด้วยกันรึไง”
เขากอดอก “บนเกาะเหมียวเหมียว พอเหมียวเหมียวถูกคนรับเลี้ยงแล้ว ก็ได้นอนกับเจ้าของทั้งนั้น”
“เรายังไม่ได้ทำเรื่องอะไรนั่นเลยนะ” เมิ่งซูพูดแบบนั้นก่อน แล้วก็ยอมอ่อนข้อทันที “ได้ ๆ งั้นฉันไปนอนห้องนาย”
เขาจัดเตียงอย่างคล่องแคล่ว ส่งผ้าปูเปื้อนใส่มือหลิงชิงเจวี๋ย “เอาไปซะ”
หลิงชิงเจวี๋ยกอดผ้าปูเตียง โยนทิ้งในห้องซักผ้าอย่างไม่เต็มใจ แล้วกลับมาเร็วมาก “พรุ่งนี้ค่อยซัก”
เมิ่งซูก็เหนื่อย เขาล้มตัวลงเตียง “งั้นวันนี้นอนก่อนเถอะ”
หลิงชิงเจวี๋ยใส่แค่กางเกงนอนสีเทาหลวม ๆ ตัวเดียว เปลือยท่อนบน เอวและหน้าท้องกระชับ
เขายืนอย่างเกียจคร้าน “นายยังจำได้ไหมว่านายสัญญาอะไรกับฉันไว้”
เมิ่งซูดึงผ้าห่มคลุมตัว นอนหงายอย่างสงบ “จำได้”
“นายบอกว่านายจะอยู่ข้าง ๆ ฉันตลอดไป ไม่ไปไหน จะไม่ยิ้มให้ใครอีก ไม่เจอใครอีก”
เมิ่งซูฟังแล้วร้อนใจขึ้นมาทันที “ฉันสัญญาเงื่อนไขเยอะขนาดนี้เลยเหรอ นี่นายก็คือสั่งให้ฉันตัดขาดจากทุกคนไง”
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ปิดบังด้วย พูดตรง ๆ “ฉันก็หมายความว่าอย่างนั้น”
“ฉัน...” เมิ่งซูคิดกลับไปกลับมา หลิงชิงเจวี๋ยกว่าจะคืนชีพเขามาได้ก็ไม่ง่าย สองวันนี้อาละวาดก็เป็นเรื่องปกติ เขาในฐานะเจ้าของ ย่อมต้องเข้าใจอารมณ์ของเจ้าแมวน้อยหน่อย