เจ้าจ้าวโกวอดสั่นไปทั้งร่างโดยไม่รู้ตัว
เขาก็อยากจะกินกระดูกหมักซีอิ๊วเช่นกัน หากอาจารย์อาวุโสไล่แม่ค้าไป เขาก็จะไม่ได้กิน
แต่ท่านอาจารย์เจิ้งผู้เฒ่าก็เป็นอาจารย์ผู้มีพระคุณของเขา
ลังเลอยู่นาน กว่าจะลุกขึ้นยืนได้ "ท่านอาจารย์ เราจะไล่ผู้คนจริงหรือขอรับ?... ข้าน้อยหมายความว่า... การตั้งแผงขายของของแม่ค้ามิได้ผิดกฎหมายของราชวงศ์เรา เราไม่มีเหตุผล..."
ยังพูดไม่ทันจบ ท่านอาจารย์เจิ้งผู้เฒ่าก็เลิกคิ้วขึ้น ขัดจังหวะเขาโดยตรง "เหตุผล? สำนักศึกษาเป็นสถานที่อ่านหนังสือและรู้แจ้งในเหตุผล มาตั้งแผงขายของหน้าสำนักศึกษามันจะเป็นอะไรไปได้ เสียงดังอึกทึก จะอ่านหนังสือได้อย่างไร!"
กล่าวจบก็เดินมุ่งหน้าไปที่ประตูด้วยความฉุนเฉียว
จ้าวโกวไม่กล้าชักช้า รีบเดินตามไปติดๆ
พอออกจากประตูสำนักศึกษา กลิ่นหอมก็ยิ่งอบอวล เสียงเอะอะก็ยิ่งดังขึ้น
"หอม หอมเหลือเกิน ข้าไม่เคยกินกระดูกที่อร่อยเช่นนี้มาก่อน!"
"ท่านแม่นางเสิ่น ขออีกสองชิ้น!"
"ต้องเป็นฝีมือแม่นางเสิ่นเท่านั้นแหละ ไม่ว่าทำอะไรก็อร่อยเป็นที่สุด"
"..."
สีหน้าของท่านอาจารย์เจิ้งผู้เฒ่ายิ่งดำทะมึน มองแถวที่ยาวราวมังกร คิ้วของเขาขมวดแน่นเป็นปม
จ้าวโกวที่อยู่ด้านหลังสูดจมูกฟุดฟิด หอมจริงๆ น้ำลายแทบจะไหลออกมา
ทั้งสองเดินฝ่าฝูงชน ตรงไปยังหัวแถว
"พวกท่านจะซื้อตำแหน่งหรือ? ไม่มีเงินหนึ่งตำลึงข้าน้อยไม่ขายนะ!" คนที่อยู่หัวแถวเอ่ยขึ้นทันที
พวกเขาเป็นลูกค้าประจำ และเรื่องการต่อแถวซื้อตำแหน่งก็เกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว จึงคิดไปเองว่าท่านอาจารย์เจิ้งผู้เฒ่ากับพวกมาเพื่อซื้อตำแหน่ง