ไม่คิดเลยว่า หลี่เป่า ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าตระหนี่ถี่เหนียวและเห็นแก่เงิน จะยอมผ่อนปรนให้ถึงเพียงนี้ ทำให้เสิ่นเฉิงจงตกใจไม่น้อย
จะปล่อยให้หลี่เป่าเข้าข้างเสิ่นชิงไม่ได้เด็ดขาด
กำลังจะเอ่ยปากพูดคำยุยง แต่กลับได้ยินเสียงของเสิ่นชิงเรียบเฉยยิ่งนัก
"ไม่จำเป็น ข้าจะไม่ขายไก่ทอดอีกแล้ว"
นางไม่แม้แต่จะมองหลี่เป่า ไม่เอ่ยปากกับเสิ่นเฉิงจง เพียงเก็บข้าวของของตนอย่างรวดเร็ว ผลักรถเข็นแล้วจากไป
เสิ่นเฉิงจงเห็นดังนั้นก็ดีใจนัก รีบเอ่ยขึ้นว่า "ท่านลี่ ท่านดูนางสิ ช่างไม่รู้จักดีชั่วเสียเลย ท่านเมตตาลดค่าสมาชิกให้นาง นางไม่สำนึกในบุญคุณยังไม่พอ ยังไม่แม้แต่จะมองท่านอยู่ในสายตา ท่านว่าเถิด ที่ไหนกันจะมีคนเช่นนี้"
ภายนอกดูเหมือนจะเข้าข้างท่านลี่ แต่แท้จริงแล้วคือการยั่วยุให้ไฟโหม
หลี่เป่าถลึงตาโต ไม่คิดว่าจะถูกมองข้ามเช่นนี้ นี่มิใช่แค่เสียหน้า หากแต่เสียหน้าถึงที่สุด
หรือว่านางจะไม่ขายจริง ๆ ?
เช่นนั้น ชาตินี้เขาคงไม่ได้กินไก่ทอดอีกแล้วหรือ?
ไม่ได้กินไก่ทอดแล้วยังไม่ได้เงินอีก เสียเที่ยวจริง ๆ!
สีหน้าหลี่เป่าซีดเผือดไปครู่หนึ่งแล้วกลับเป็นสีแดง คลื่นความโกรธอัดแน่นอยู่ในอกจนระบายไม่ออก
เสิ่นเฉิงจงที่อยู่ข้าง ๆ ยังคงพูดไม่หยุดปาก ดูท่าทางจะตื่นเต้นไม่น้อย
หลี่เป่ารู้สึกรำคาญใจจนทนไม่ไหว ยกมือขึ้นโดยไม่ทันคิด
เพี๊ยะ—
ฝ่ามือฟาดเข้าที่ใบหน้าเสิ่นเฉิงจงเต็ม ๆ รอยนิ้วทั้งห้าปรากฏชัดเจน
"ท่านลี่..." เสิ่นเฉิงจงถึงกับตะลึงงัน
ที่แท้ก็เป็นความผิดของเสิ่นชิง แล้วไยต้องมาทำร้ายเขากัน?
"ก็เพราะเจ้า!" หลี่เป่าเพิ่งจะรู้สึกตัวหลังจากลงมือ จึงฉวยโอกาสหาเหตุผล "หากไม่ใช่เพราะเจ้าหลอกล่อให้ข้าเพิ่มค่าสมาชิก เสิ่นชิงจะไม่ยอมขายอีกได้อย่างไร? ทำให้ข้าต้องเสียเที่ยว"