หลี่ซุ่นได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันสลดลงในบัดดล
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขารอคอยมานานเพียงใด
คำว่า "หมดแล้ว" เอ่ยออกมา เขารู้สึกวูบหนึ่งดุจร่วงจากเมฆาสู่ห้วงเหวลึก
เหตุใดจึงอาภัพเช่นนี้ สหายร่วมสำนักล้วนได้ลิ้มรส แต่พอถึงคราวเขากลับไม่มี!
น้ำลายของหลี่ซุ่นหลั่งพรู จิตใจยิ่งอาลัยอาวรณ์แน่นหนักขึ้นทุกขณะ
พักใหญ่ จู่ๆ เขาก็ชี้นิ้วไปยังน้ำซอสที่เหลือในหม้อแล้วกล่าวว่า "น้ำซอสนี้ขายอย่างไร ขอสักถ้วยได้หรือไม่!"
เสิ่นชิงนิ่งงัน น้ำซอสนี้ย่อมออกเค็มไปสักหน่อย ดื่มเปล่าคงไม่เหมาะ
"น้ำซอสไม่ขาย หากท่านต้องการ ข้าจะให้เปล่า แต่มันค่อนข้างเค็ม..."
"ไม่เป็นไร ตักให้ข้าถ้วยหนึ่งเถิด ต้องขอขอบคุณแม่นางเสิ่นยิ่งแล้ว" หลี่ซุ่นรีบเอ่ย
เสิ่นชิงได้ยินจึงไม่ขัดอีก จัดการตักน้ำซอสถ้วยหนึ่งยื่นให้หลี่ซุ่น
ทันใดนั้น หลี่ซุ่นรับถ้วยมาด้วยท่าทีลุ่มหลง สูดดมอย่างแรงกล้าหนหนึ่ง ก่อนแตะริมฝีปากจิบเบาๆ
รสอร่อย เค็ม กับกลิ่นหอมเนื้อสัตว์พลุ่งขึ้นบนปลายลิ้นพร้อมกัน
เป็นรสชาติที่เข้มข้นและหนักแน่นกว่า
รสนี้หนักหน่วงจริงอยู่ หากก็ตรึงใจคนได้เพียงพอ
เสิ่นชิงส่ายหน้า น้ำซอสของนางเคี่ยวมาเพื่อกระดูกหมูตุ๋นโดยเฉพาะ รสของกระดูกตุ๋นพอเหมาะ แต่ตัวซอสย่อมออกเค็มไปบ้าง
หากกินคู่กับสิ่งใดจึงจะดี
เพิ่งคิดถึงตรงนี้ นางก็เห็นหลี่ซุ่นล้วงหยิบหมั่นโถวก้อนโตครึ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ