เจียงเย่าซิงยังไม่ทันพุ่งเข้าไปถึงข้างกายเสิ่นสวิน อีกหนึ่งมนุษย์เกราะหมอกมายาก็เล็งเป้าไปที่เธอแล้ว
เจียงเย่าซิงรู้สึกเพียงเอวถูกกระชาก พลังอันโหดเหี้ยมเหวี่ยงเธอทั้งตัวขึ้นไปลอยกลางอากาศ
“ปล่อยฉันนะ เจ้าบ้าอะไรเนี่ย!” เจียงเย่าซิงร้องตะโกนด้วยความร้อนรน สองมือกอดปืนไรเฟิลแน่น ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ฟาดลงไปกับร่างโปร่งใสที่รั้งตัวเธอไว้สุดแรง
แต่เหมือนเสี่ยวไป๋ ปืนของเธอฟาดใส่ร่างมัน ได้เพียงเสียงกรุ๊งกริ๊ง ไม่มีผลอะไรเลย
เสิ่นสวินและเจียงเย่าซิงเกือบจะในเวลาเดียวกัน ถูกมนุษย์เกราะหมอกมายาที่โปร่งใสจับตัวไป
“อ้าาาาา~”
เสิ่นสวินรู้สึกเพียงลมปะทะหู เสียงหวีดหวิว หมอกสีม่วงขาวรอบข้างถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว
เพื่อส่งพิกัดให้เพื่อนร่วมทีม เธอตะโกนสุดเสียง พอจะเริ่มดิ้นรน เจ้าสิ่งที่มองไม่เห็นนั่นเหมือนจะรู้ตัว รีบเปลี่ยนท่า โยนเธอขึ้นพาดบ่าแบบกระสอบทันที
ตัวหนึ่งยึดไหล่เธอไว้ อีกตัวหนึ่งหนีบขาเธอแน่น
ฮั่วฮั่วกำผมเสิ่นสวินไว้สุดชีวิต ใช้แรงทั้งตัว กลัวว่าจะหลุดร่วงลงไป
“ท่านผู้บัญชาการ!” เสียงเจียงเย่าซิงดังมาจากไม่ไกลจากเสิ่นสวิน
“เจียงซิง! ฉันอยู่ตรงนี้อ้าาา~” เสิ่นสวินกลั้นอาการวิงเวียน ท่ามกลางการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ตอบกลับไปเสียงดัง
เพราะความเร็วของมนุษย์เกราะหมอกมายานั้นเร็วเกินไป เร็ว จนเกินเหตุ
เสียงของเสิ่นสวินและเจียงเย่าซิงถูกยืดจนเพี้ยนไปในหมอก
“เสี่ยวสวิน!”
“ท่านผู้บัญชาการ!”
“ซู๋หยูอาาา~ รันรันอาาา~ หวยอันเอ้ยยย~”
เสียงตอบรับของเสิ่นสวินลอยละล่องอยู่ในหมอกหนา เสียงนั้นขาด ๆ หาย ๆ สะท้อนอยู่ในทะเลหมอกสีม่วงขาวสองสามครั้ง ก็ถูกเสียงลมหอบและหมอกมืดกลืนกินจนหมดสิ้น ไกลขึ้นเรื่อย ๆ จนหายไปโดยสิ้นเชิง