เสิ่นสวินอธิบายให้สองคนนั้นฟังอย่างคร่าวๆ
“ฉันเข้าไปในช่องผู้สร้างแล้ว ข้างในมีทั้งหมด 12 คน พวกเขาส่งข้อความมาเป็นชุด มีภาษาอังกฤษ แล้วก็ที่เห็นได้ชัดว่าคือภาษาเกาหลี ภาษาญี่ปุ่น แล้วก็อีกบางภาษา ฉันอ่านไม่ออก”
หนิงซู๋หยูก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “อย่าเพิ่งรีบตอบกลับไป เธอเขียนตัวหนังสือพวกนั้นตามนั้นได้ไหม?”
หลิงจ้าวหรานหยิบสมุดเล่มเล็กของตัวเองออกมาจากกระเป๋าชุดฝึกทหารได้อย่างลื่นไหลราวกับไม่ต้องคิด แล้วพลิกไปยังหน้าที่ว่างอย่างคล่องแคล่ว พร้อมยื่นทั้งสมุดและปากกาให้
เสิ่นสวินรับปากกามา แล้วคัดลอกตัวอักษรต่างชาติเหล่านั้นลงบนกระดาษทีละขีด ตามรูปร่างบนแผงระบบ
หนิงซู๋หยูยืนอยู่ข้างๆ มองดูตัวอักษรบนกระดาษ พลางแปลไปพร้อมกัน
“ประโยคภาษาอังกฤษนี้คือ ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ ภาษาญี่ปุ่นคือการทักทาย ส่วนประโยคภาษาเกาหลีนี้… อีกฝ่ายกำลังถามว่าเธอมาจากประเทศไหน”
มือที่ถือปากกาของเสิ่นสวินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “ฉันไม่อยากเปิดเผยตัวตนจริง หัวหน้าโจวก็บอกแล้ว ว่าต้องทำตัวปลอมแปลงให้ดี”
หนิงซู๋หยูเสนอความเห็น “เธอควรแลกฟังก์ชันแปลภาษาก่อนดีกว่า”
เสิ่นสวินกัดฟันจ่ายแต้มการเติบโต 1,000 แต้มบนแผงระบบ เพื่อซื้อฟังก์ชันแปลภาษาของช่อง
ในใจก็แอบด่าระบบว่า พ่อค้าหัวใส ไม่มีอะไรที่ไม่หากำไร สอดแทรกได้ทุกช่องทางเพื่อดูดแต้มการเติบโต
แสงสีขาววาบผ่านไป ใต้ภาษาต่างดาวต่างๆ ที่อยู่ในกรอบแชท ก็มีตัวอักษรจีนเรียงเป็นแถวปรากฏขึ้นมา
[หมายเลข 073-พระเจ้าคุ้มครองฉัน: คนใหม่ทำไมไม่พูดล่ะ? คงไม่ใช่ตกใจจนหัวแข็งไปแล้วใช่ไหม?]