เสิ่นสวินนอนหมอบอยู่ริมหน้าผา ฝ่ามือกดบนหินเย็นเฉียบ อาศัยละอองน้ำสีขาวที่พุ่งขึ้นจากน้ำตก มองลงไปสังเกตการณ์นกบินล้อมสองตัวอย่างละเอียด
ก่อนหน้านี้พวกมนุษย์หมอกมายึดจับพวกเขาไว้ ไม่ใช่จะเอาไปบูชายัญให้นกบินล้อมหรอกนะ?
ก็เท่ากับเป็นการพิสูจน์ทางอ้อมว่า เธอสวย?
ใช่ไหมนะ?
แต่ตอนนั้นพวกเขาสวมหน้ากากกันอยู่ทั้งหมด จะมองออกได้ยังไง?
หรือว่าพวกมนุษย์หมอกจะมองทะลุได้?
ไม่น่าใช่ ตอนนั้นมีหมอกหนาขนาดนั้น จะหาตำแหน่งพวกเขาได้แม่นยำขนาดนี้ ก็เดาได้ว่าคงจ้องตาพวกเขามานานแล้ว
จริงๆ แล้วห้ามมองข้ามสิ่งมีชีวิตบนเกาะดวงดาวพวกนี้เลยจริงๆ
เธอมองลงไปอย่างละเอียด สายตาจับอยู่ที่กองแร่ที่รกรุงรังข้างตัวนกบินล้อมตัวเต็มวัย มีแร่สีเขียวน้ำเงิน มีสีเงินขาว และมีคริสตัลใสเหมือนน้ำแข็งอีกสองสามก้อน สะท้อนแสงที่ตกจากน้ำตกเป็นประกาย
จากนั้นก็มีข้อมูลชุดแล้วชุดเล่าผ่านเข้ามา ล้วนเป็นแร่ที่มีค่าแพงลิบลิ่วทั้งนั้น
อ้าาาาาา อยากได้มากเลย~
ไม่รู้ว่านกพวกนี้ไปเอามาจากไหน อยากขนกลับไปให้หมด!
แล้วเธอก็เห็นเจียงเย่าซิงอยู่ตามซอกมุมของกองแร่เหล่านั้น ยกเท้าเขย่งดูท่าทางแล้วคงไม่เป็นอันตราย
นกบินล้อมเอาตัวคนวางไว้กลางกองของแวววาวพวกนั้น
เสิ่นสวินเงียบไปสองวินาที ทั้งขำทั้งจนใจ ดูท่าพวกมันคงคิดว่าเจียงเย่าซิงเป็นอาหารที่ดูดี
โชคดีที่ยังไม่ได้กิน
ลัวเสี่ยวกวงนอนหมอบอยู่ข้างๆ ผมยาวสีดำปลิวสะบัดไปตามลมภูเขากระจายอยู่บนบ่า ก้มลงมองกองแร่ผืนนั้น แล้วเห็นเจียงเย่าซิงนอนอยู่บนกองแร่ "โชคยังดี ยังไม่ถูกกิน"
สายตากลับมามองด้านล่าง นกบินล้อมตัวเต็มวัยหมอบอยู่ริมหนองน้ำ หน้าอกและท้องกระเพื่อมขึ้นลงเร็วมาก ขนมงกุฎสีเทาเงินบนหัวร่วงลงมา ปลิ้นทาบอยู่ที่ข้างคอ