“อะไรนะ?”
เสิ่นสวินกับหนิงซู๋หยูสบตากัน เห็นความตกใจในสายตาของอีกฝ่ายชัดเจน
“ตอนนั้นฉันก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ แล้วล่ะ เลยกล้าพล่าม... เอ๊ย ให้เดาแบบมีเหตุผลขนาดนี้”
เจียงเย่าซิงพูดขึ้น “ถ้าฉันเดาไม่ผิด เทพเจ้าแห่งท้องฟ้าที่พวกเขาเคารพบูชา ก็คือตระกูลอวิ๋นลั่วนั่นแหละ”
ข้อมูลนี้ช่างน่าตกตะลึงเกินไป
ถ้าเทพเจ้าแห่งท้องฟ้าที่ชนเผ่าชีพจรพิภพเคารพบูชาเป็นอวิ๋นลั่วจริง เรื่องนี้ก็จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ทำไมชนเผ่าชีพจรพิภพถึงบอกว่าอวิ๋นลั่วหายสาบสูญไป?
หรือว่าเกาะดวงดาวจะมีอวิ๋นลั่วแค่จี้เยว่กับเสิ่นจินสองตัวเท่านั้น?
“เราต้องเข้าไปดูข้างในให้ได้”
เสิ่นสวินตัดสินใจทันที
“เรื่องนี้ต้องผ่านความเห็นชอบจากหัวหน้าเผ่าคนเก่าก่อน”
เจียงเย่าซิงเตือน “ฉันได้ยินจากคาชีบอกว่า สุสานใต้ดินนั้น เป็นเขตหวงห้ามของเผ่าพวกเขา เป็นที่เก็บวิญญาณของบรรพบุรุษและสมาชิกเผ่าชีพจรพิภพทุกยุค ถ้ามีคนนอกบุกรุกเข้าไปโดยพลการ จะถูกจับฆ่าทิ้งทันทีในฐานะศัตรู”
เสิ่นสวินพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ
ดูท่างานต้อนรับในคืนนี้คงต้องเข้าร่วมให้ได้แล้วล่ะ
เธอมองไปรอบๆ ไม่เห็นใครที่คุ้นเคย จึงถามเจียงเย่าซิง “แล้วกู้หวยอันกับลู่หว่านถังพวกเธอไปไหน?”
“โอ้ พวกเธอน่ะเหรอ”
เจียงเย่าซิงพูด “พี่กู้กับพี่ลู่พาสัตว์กระทุ้งหินและชาวเผ่าชีพจรพิภพส่วนหนึ่ง ไปหาเผ่าอีกเผ่าหนึ่ง”
“เผ่านั้นเกือบถูกพวกหมายเลข 088 ล้างเผ่าอยู่แล้ว ตอนหลังทนไม่ไหวก็เลยย้ายออกไป พวกเขาเคยเป็นเผ่าพันธมิตรของชนเผ่าชีพจรพิภพ ความสัมพันธ์ดีมาก ชนเผ่าชีพจรพิภพเลี้ยงสัตว์กอดหิน ส่วนพวกเขาก็ปลูกอาหารที่สัตว์กอดหินชอบกินโดยเฉพาะ”