ชายหน้ากากผมขาวคิดว่าคนผู้นี้สามารถเอาฟันภูตหินมาได้มากมายขนาดนั้น น่าจะมีฝีมืออยู่บ้าง
เขากล่าวเสริมว่า “ถ้าแกมีชีวิตจริง ๆ จนได้ฟันและน้ำตาของสัตว์กระทุ้งหินมา ก็ไปหาฉันที่ชั้น 6500 ได้เลย ตอนนี้ยืนเข้าไปก่อน ฉันจะส่งแกไปที่ชั้น 6000”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินไปที่ขอบแท่นส่งตัว จัดการกับก้อนหินบนพื้นเล็กน้อย แล้วใช้นิ้วแตะลงบนพื้นหลายครั้ง แท่นเวทสีเงินก็เริ่มหมุน สัญลักษณ์ละเอียดบนพื้นเรืองแสงไล่เรียงกันเป็นวง ๆ
เสิ่นสวินรีบเก็บห่อผ้าเล็ก ๆ ใส่กระเป๋าชั้นในอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินเข้าไปกลางแท่นอย่างว่าง่าย พอเท้าเหยียบมั่นคง แสงเงินที่ขอบแท่นส่งตัวก็ไต่ขึ้นตามพื้นรองเท้าทันที
ชายหน้ากากผมขาวยืนอยู่นอกแท่นส่งตัว ดวงตาสองสีแดงดำจ้องมองเธอผ่านหน้ากาก ก่อนจะจากไปก็เตือนอีกคำ “พื้นที่ตั้งแต่ชั้น 6000 ขึ้นไป ภาระต่อร่างกายของผู้เข้ารับการฝึกจะเพิ่มขึ้นอีกขั้น รับไม่ไหวก็ถอย อย่าฝืน”
เสิ่นสวินพยักหน้าเร็วมาก น้ำเสียงจริงใจถึงที่สุด “ท่านวางใจได้เลย จุดแข็งที่สุดของฉันก็คือไม่เคยฝืนตัวเอง ถ้ามีอันตรายฉันจะหนีทันที!”
ชายหน้ากากผมขาวไม่ได้ตอบอะไร รู้สึกว่าคำพูดนี้เชื่อได้แค่สามส่วน
แสงเงินพุ่งขึ้น ความรู้สึกไร้น้ำหนักแผ่เข้ามา
พอเสิ่นสวินมองเห็นอะไรชัดอีกครั้ง ทัศนียภาพรอบข้างก็เปลี่ยนไป ชั้นนี้มีแสงสว่างบ้าง แต่โดยรวมยังมืดมัว วินาทีถัดมา จมูกก็สูดดมกลิ่นฝุ่นที่กลืนเข้าไปจนแสบคอ
แท่นส่งตัวใต้เท้าเสิ่นสวินหดหายไปกับเสียง “ชัวะ” เสียงกรีดร้องสุดเสียงจนแทบแตกก็ดังเข้าโสตประสาท