“หา? หัวหน้าทีม ฉัน...” เจียงเย่าซิงยังอยากจะขอลองอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ “คุณเข้าใจฉันผิดไปแล้ว”
“ปฏิบัติตามคำสั่ง” หนิงซู๋หยูไม่ฟังคำแก้ตัวของเธอ
“รับทราบ!” เจียงเย่าซิงห่อเหี่ยวไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง ยกปืนวิ่งนำหน้าหน่วยจู่โจมไป พลางพึมพำว่าจะเอาคิลล์แรกให้ได้
ศึกแรกบนดาวดวงอื่น ต้องระเบิดให้สวยๆ
“ทุกคน ตรวจอุปกรณ์! เตรียมเข้าแท่นส่งตัว!” เยี่ยจินซูออกคำสั่งสุดท้าย
เสิ่นสวินสูดลมหายใจลึก ลูบมีดหินพลังงานดาวที่เอว แล้วก็ลูบหัวฮั่วฮั่วที่เกาะอยู่บนศีรษะ
“ไปเถอะ เราไปทำตามหน้าที่”
จากนั้นก็ก้าวเท้า จะก้าวเข้าแท่นส่งตัว แต่เสี่ยวไป๋กลับเข้ามาขวางไว้
ก้าวเข้าไปในแท่นส่งตัวสีแดงที่ส่องแสงวาบเป็นเลือดก่อนใคร
เสิ่นสวินจนใจ ถูกเบียดอยู่ท่ามกลางผู้คน เดินเข้าใกล้แท่นส่งตัว
เบื้องหลัง กองทัพไหล่ทะลักเข้าไปราวกับน้ำเชี่ยว
หลังจากความรู้สึกไร้น้ำหนักเล็กน้อย แสงสีแดงตรงหน้าก็จางหายไป
เมื่อเสิ่นสวินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็อดกลั้นหายใจไม่ได้
เบื้องหน้าคือโลกสีม่วงทั้งสิ้น
ต้นไม้สูงตระหง่านเสียดฟ้า ลำต้นเป็นสีม่วงดำเข้ม ใบกว้างใหญ่เป็นสีม่วงอ่อนโปร่งแสง
ในอากาศลอยละล่องแสงเรืองรองเป็นจุดๆ คล้ายหิ่งห้อยในคืนฤดูร้อน เคลื่อนไหวช้าๆ อยู่ในหมอกสีม่วง
หญ้าใต้เท้าก็เป็นโทนสีม่วงแดงปนกัน ย่ำลงไปนุ่มราวกับพรมหนา
“สวยจริงๆ...” เสิ่นสวินอดอุทานออกมาไม่ได้ คิดในใจว่าทิวทัศน์แบบนี้ถ้าอยู่บนโลก ต้องทำช่างภาพคลั่งไคล้แน่นอน